Biography Mother Teresa

St Mother Therese

Mother Teresa was the founder of the Order of the Missionaries of Charity, a Roman Catholic congregation of women dedicated to helping the poor.


Born in 1910, in Skopje, Macedonia, Mother Teresa taught in India for 17 years before she experienced her 1946 “call within a call” to devote herself to caring for the sick and poor. Her order established a hospice; centers for the blind, aged, and disabled; and a leper colony. In 1979 she received the Nobel Peace Prize for her humanitarian work. She died in September 1997 and was beatified in October 2003. In December 2015, Pope Francis recognized a second miracle attributed to Mother Teresa, clearing the way for her to be canonized as a saint in 2016.

Early Life

Catholic nun and missionary Mother Teresa was born on August 26, 1910, in Skopje, the current capital of the Republic of Macedonia. The following day, she was baptized as Agnes Gonxha Bojaxhiu. Her parents, Nikola and Dranafile Bojaxhiu, were of Albanian descent; her father was an entrepreneur who worked as a construction contractor and a trader of medicines and other goods. The Bojaxhius were a devoutly Catholic family, and Nikola was deeply involved in the local church as well as in city politics as a vocal proponent of Albanian independence.

In 1919, when Agnes was only 8 years old, her father suddenly fell ill and died. While the cause of his death remains unknown, many have speculated that political enemies poisoned him. In the aftermath of her father’s death, Agnes became extraordinarily close to her mother, a pious and compassionate woman who instilled in her daughter a deep commitment to charity.

Although by no means wealthy, Drana Bojaxhiu extended an open invitation to the city’s destitute to dine with her family. “My child, never eat a single mouthful unless you are sharing it with others,” she counseled her daughter. When Agnes asked who the people eating with them were, her mother uniformly responded, “Some of them are our relations, but all of them are our people.”

Religious Calling

Agnes attended a convent-run primary school and then a state-run secondary school. As a girl, she sang in the local Sacred Heart choir and was often asked to sing solos. The congregation made an annual pilgrimage to the Church of the Black Madonna in Letnice, and it was on one such trip at the age of 12 that she first felt a calling to a religious life. Six years later, in 1928, an 18-year-old Agnes Bojaxhiu decided to become a nun and set off for Ireland to join the Sisters of Loreto in Dublin. It was there that she took the name Sister Mary Teresa after Saint Thérèse of Lisieux.

A year later, Sister Mary Teresa traveled on to Darjeeling, India, for the novitiate period; in May 1931, she made her First Profession of Vows. Afterward she was sent to Calcutta, where she was assigned to teach at Saint Mary’s High School for Girls, a school run by the Loreto Sisters and dedicated to teaching girls from the city’s poorest Bengali families. Sister Teresa learned to speak both Bengali and Hindi fluently as she taught geography and history and dedicated herself to alleviating the girls’ poverty through education.

On May 24, 1937, she took her Final Profession of Vows to a life of poverty, chastity and obedience. As was the custom for Loreto nuns, she took on the title of “Mother” upon making her final vows and thus became known as Mother Teresa. Mother Teresa continued to teach at Saint Mary’s, and in 1944 she became the school’s principal. Through her kindness, generosity and unfailing commitment to her students’ education, she sought to lead them to a life of devotion to Christ. “Give me the strength to be ever the light of their lives, so that I may lead them at last to you,” she wrote in prayer.

A New Calling

However, on September 10, 1946, Mother Teresa experienced a second calling, the “call within a call” that would forever transform her life. She was riding in a train from Calcutta to the Himalayan foothills for a retreat when she said Christ spoke to her and told her to abandon teaching to work in the slums of Calcutta aiding the city’s poorest and sickest people.

But since Mother Teresa had taken a vow of obedience, she could not leave her convent without official permission. After nearly a year and a half of lobbying, in January 1948 she finally received approval to pursue this new calling. That August, donning the blue-and-white sari that she would wear in public for the rest of her life, she left the Loreto convent and wandered out into the city. After six months of basic medical training, she voyaged for the first time into Calcutta’s slums with no more specific a goal than to aid “the unwanted, the unloved, the uncared for.”

The Missionaries of Charity

Mother Teresa quickly translated this somewhat vague calling into concrete actions to help the city’s poor. She began an open-air school and established a home for the dying destitute in a dilapidated building she convinced the city government to donate to her cause. In October 1950, she won canonical recognition for a new congregation, the Missionaries of Charity, which she founded with only a handful of members—most of them former teachers or pupils from St. Mary’s School.

As the ranks of her congregation swelled and donations poured in from around India and across the globe, the scope of Mother Teresa’s charitable activities expanded exponentially. Over the course of the 1950s and 1960s, she established a leper colony, an orphanage, a nursing home, a family clinic and a string of mobile health clinics.

In 1971, Mother Teresa traveled to New York City to open her first American-based house of charity, and in the summer of 1982, she secretly went to Beirut, Lebanon, where she crossed between Christian East Beirut and Muslim West Beirut to aid children of both faiths. In 1985, Mother Teresa returned to New York and spoke at the 40th anniversary of the United Nations General Assembly. While there, she also opened Gift of Love, a home to care for those infected with HIV/AIDS.

International Charity and Recognition

In February 1965, Pope Paul VI bestowed the Decree of Praise upon the Missionaries of Charity, which prompted Mother Teresa to begin expanding internationally. By the time of her death in 1997, the Missionaries of Charity numbered more than 4,000—in addition to thousands more lay volunteers—with 610 foundations in 123 countries around the world.

The Decree of Praise was just the beginning, as Mother Teresa received various honors for her tireless and effective charity. She was awarded the Jewel of India, the highest honor bestowed on Indian civilians, as well as the now-defunct Soviet Union’s Gold Medal of the Soviet Peace Committee. And in 1979, Mother Teresa won her highest honor when she was awarded the Nobel Peace Prize in recognition of her work “in bringing help to suffering humanity.”


Despite this widespread praise, Mother Teresa’s life and work have not gone without its controversies. In particular, she has drawn criticism for her vocal endorsement of some of the Catholic Church’s more controversial doctrines, such as opposition to contraception and abortion. “I feel the greatest destroyer of peace today is abortion,” Mother Teresa said in her 1979 Nobel lecture.

In 1995, she publicly advocated a “no” vote in the Irish referendum to end the country’s constitutional ban on divorce and remarriage. The most scathing criticism of Mother Teresa can be found in Christopher Hitchens’s book The Missionary Position: Mother Teresa in Theory and Practice, in which Hitchens argued that Mother Teresa glorified poverty for her own ends and provided a justification for the preservation of institutions and beliefs that sustained widespread poverty.

Death and Legacy

After several years of deteriorating health, in which she suffered from heart, lung and kidney problems, Mother Teresa died on September 5, 1997, at the age of 87. She was beatified in October 2003.

Since her death, Mother Teresa has remained in the public spotlight. In particular, the publication of her private correspondence in 2003 caused a wholesale re-evaluation of her life by revealing the crisis of faith she suffered for most of the last 50 years of her life.

In one despairing letter to a confidant, she wrote, “Where is my Faith—even deep down right in there is nothing, but emptiness & darkness—My God—how painful is this unknown pain—I have no Faith—I dare not utter the words & thoughts that crowd in my heart—& make me suffer untold agony.” While such revelations are shocking considering her public image, they have also made Mother Teresa a more relatable and human figure to all those who experience doubt in their beliefs.

For her unwavering commitment to aiding those most in need, Mother Teresa stands out as one of the greatest humanitarians of the 20th century. She combined profound empathy and a fervent commitment to her cause with incredible organizational and managerial skills that allowed her to develop a vast and effective international organization of missionaries to help impoverished citizens all across the globe.

However, despite the enormous scale of her charitable activities and the millions of lives she touched, to her dying day she held only the most humble conception of her own achievements. Summing up her life in characteristically self-effacing fashion, Mother Teresa said, “By blood, I am Albanian. By citizenship, an Indian. By faith, I am a Catholic nun. As to my calling, I belong to the world. As to my heart, I belong entirely to the Heart of Jesus.”

On December 17, 2015, Pope Francis issued a decree that recognized a second miracle attributed to Mother Teresa, clearing the way for her to be canonized as a saint in 2016. The second miracle involved the healing of a man in Santos, Brazil, who was diagnosed with a viral brain infection and lapsed into a coma. His wife, family and friends prayed to Mother Teresa, and when the man was brought to the operating room for emergency surgery, he woke up without pain and cured of his symptoms, according to a statement from the Missionaries of Charity Father. Mother Teresa’s canonization is expected to be scheduled for September 2016 around the date of her death.


Agnes Gonxha Bojaxhiu, the future Mother Teresa, was born on 26 August 1910, in Skopje, Macedonia, to Albanian heritage. Her father, a well-respected local businessman, died when she was eight years old, leaving her mother, a devoutly religious woman, to open an embroidery and cloth business to support the family. After spending her adolescence deeply involved in parish activities, Agnes left home in September 1928, for the Loreto Convent in Rathfarnam (Dublin), Ireland, where she was admitted as a postulant on October 12 and received the name of Teresa, after her patroness, St. Therese of Lisieux.

Agnes was sent by the Loreto order to India and arrived in Calcutta on 6 January 1929. Upon her arrival, she joined the Loreto novitiate in Darjeeling. She made her final profession as a Loreto nun on 24 May 1937, and hereafter was called Mother Teresa. While living in Calcutta during the 1930s and ’40s, she taught in St. Mary’s Bengali Medium School.

On 10 September 1946, on a train journey from Calcutta to Darjeeling, Mother Teresa received what she termed the “call within a call,” which was to give rise to the Missionaries of Charity family of Sisters, Brothers, Fathers, and Co-Workers. The content of this inspiration is revealed in the aim and mission she would give to her new institute: “to quench the infinite thirst of Jesus on the cross for love and souls” by “labouring at the salvation and sanctification of the poorest of the poor.” On October 7, 1950, the new congregation of the Missionaries of Charity was officially erected as a religious institute for the Archdiocese of Calcutta.

Throughout the 1950s and early 1960s, Mother Teresa expanded the work of the Missionaries of Charity both within Calcutta and throughout India. On 1 February 1965, Pope Paul VI granted the Decree of Praise to the Congregation, raising it to pontifical right. The first foundation outside India opened in Cocorote, Venezuela, in 1965. The Society expanded to Europe (the Tor Fiscale suburb of Rome) and Africa (Tabora, Tanzania) in 1968.

From the late 1960s until 1980, the Missionaries of Charity expanded both in their reach across the globe and in their number of members. Mother Teresa opened houses in Australia, the Middle East, and North America, and the first novitiate outside Calcutta in London. In 1979 Mother Teresa was awarded the Nobel Peace Prize. By that same year there were 158 Missionaries of Charity foundations.

The Missionaries of Charity reached Communist countries in 1979 with a house in Zagreb, Croatia, and in 1980 with a house in East Berlin, and continued to expand through the 1980s and 1990s with houses in almost all Communist nations, including 15 foundations in the former Soviet Union. Despite repeated efforts, however, Mother Teresa was never able to open a foundation in China.

Mother Teresa spoke at the fortieth anniversary of the United Nations General Assembly in October 1985. On Christmas Eve of that year, Mother Teresa opened “Gift of Love” in New York, her first house for AIDS patients. In the coming years, this home would be followed by others, in the United States and elsewhere, devoted specifically for those with AIDS.

From the late 1980s through the 1990s, despite increasing health problems, Mother Teresa travelled across the world for the profession of novices, opening of new houses, and service to the poor and disaster-stricken. New communities were founded in South Africa, Albania, Cuba, and war-torn Iraq. By 1997, the Sisters numbered nearly 4,000 members, and were established in almost 600 foundations in 123 countries of the world.

After a summer of travelling to Rome, New York, and Washington, in a weak state of health, Mother Teresa returned to Calcutta in July 1997. At 9:30 PM, on 5 September, Mother Teresa died at the Motherhouse. Her body was transferred to St Thomas’s Church, next to the Loreto convent where she had first arrived nearly 69 years earlier. Hundreds of thousands of people from all classes and all religions, from India and abroad, paid their respects. She received a state funeral on 13 September, her body being taken in procession – on a gun carriage that had also borne the bodies of Mohandas K. Gandhi and Jawaharlal Nehru – through the streets of Calcutta. Presidents, prime ministers, queens, and special envoys were present on behalf of countries from all over the world.


Mother Teresa (1910-1997) was a Roman Catholic nun, who devoted her life to serving the poor and destitute around the world. She spent many years in Calcutta, India where shed founded the Missionaries of Charity, a religious congregation devoted to helping those in great need. In 1979, Mother Teresa was awarded the Nobel Peace Prize and has become a symbol of charitable selfless work. She was beatified in 2003, the first step on the path to sainthood, within the Catholic church.

“It is not how much we do,
but how much love we put in the doing.
It is not how much we give,
but how much love we put in the giving.”

– Mother Teresa

Short Biography Mother Teresa

mother teresaMother Teresa was born, 1910, in Skopje, capital of the Republic of Macedonia. Little is known about her early life, but at a young age she felt a calling to be a nun and serve through helping the poor. At the age of 18 she was given permission to join a group of nuns in Ireland. After a few months of training, with the Sisters of Loreto, she was then given permission to travel to India. She took her formal religious vows in 1931, and chose to be named after St Therese of Lisieux – the patron saint of missionaries.

On her arrival in India, she began by working as a teacher, however the widespread poverty of Calcutta made a deep impression on her; and this led to her starting a new order called “The Missionaries of Charity”. The primary objective of this mission was to look after people, who nobody else was prepared to look after. Mother Teresa felt that serving others was a key principle of the teachings of Jesus Christ. She often mentioned the saying of Jesus,

“Whatever you do to the least of my brethren, you do it to me.”

As Mother Teresa said herself:

“Love cannot remain by itself — it has no meaning. Love has to be put into action, and that action is service .” – Mother Teresa

mother-teresaShe experienced two particularly traumatic periods in Calcutta. The first was the Bengal famine of 1943 and the second was the Hindu/Muslim violence in 1946 – before the partition of India. In 1948, she left the convent to live full time amongst the poorest of Calcutta. She chose to wear a white Indian Sari, with blue trimmings – out of respect for the traditional Indian dress. For many years, Mother Teresa and a small band of fellow nuns survived on minimal income and food, often having to beg for funds. But, slowly her efforts with the poorest were noted and appreciated by the local community and Indian politicians.

In 1952, she opened her first home for the dying, which allowed people to die with dignity. Mother Teresa often spent time with those who were dying. Some have criticised the lack of proper medical attention, and refusal to give painkillers. But, others say that it afforded many neglected people the opportunity to die knowing someone cared.

Over time the work grew. Missions were started overseas, and by 2013, there are 700 missions operating in over 130 countries. The scope of their work also expanded to include orphanages, and hospices for those with terminal illness.

“Not all of us can do great things. But we can do small things with great love.”

—- Mother Teresa

Mother Teresa never sought to convert those of an another faith. Those in her dying homes were given the religious rites appropriate to their faith. However, she had a very firm Catholic faith and took a strict line on abortion, the death penalty and divorce – even if her position was unpopular. Her whole life was influenced by her faith and religion, even though at times she confessed she didn’t feel the presence of God.

The Missionaries of Charity now has branches throughout the world including branches in the developed world where they work with the homeless and people affected with AIDS. In 1965, the Society became an International Religious Family by a decree of Pope Paul VI.

In the 1960s, the life of Mother Teresa was first brought to a wider public attention by Malcolm Muggeridge who wrote a book and produced a documentary called “Something Beautiful for God”.

mandela-teresaIn 1979, she was awarded the Nobel Peace Prize “for work undertaken in the struggle to overcome poverty and distress, which also constitutes a threat to peace.” She didn’t attend the ceremonial banquet, but asked that the $192,000 fund be given to the poor.

In later years, she was more active in western developed countries. She commented that though the west was materially prosperous, there was often a spiritual poverty.

“The hunger for love is much more difficult to remove than the hunger for bread.”

-— Mother Teresa

When she was asked how to promote world peace, she replied.

“Go home and love your family”

Over the last two decades of her life, Mother Teresa suffered various health problems but nothing could dissuade her from fulfilling her mission of serving the poor and needy. Until her very last illness she was active in travelling around the world to the different branches of “The Missionaries of Charity” During her last few years, she met Princess Diana in the Bronx, New York. The two died within a week of each other.

Following Mother Teresa’s death the Vatican began the process of beatification, which is the second step on the way to canonisation and sainthood. Mother Teresa was formally beatified in October 2003 by Pope John Paul II and is now known as Blessed Teresa of Calcutta.

Mother Teresa was a living saint who offered a great example and inspiration to the world.

Awards Mother Teresa

  • The first Pope John XXIII Peace Prize. (1971)
  • Kennedy Prize (1971)
  • The Nehru Prize –“for promotion of international peace and understanding”(1972)
  • Albert Schweitzer International Prize (1975),
  • The Nobel Peace Prize (1979)
  • States Presidential Medal of Freedom (1985)
  • Congressional Gold Medal (1994)
  • Honorary citizenship of the United States (November 16, 1996),

വി. എവുപ്രാസ്യാ, നൊവേന

*വി. എവുപ്രാസ്യാ*
നവനാൾ ജപം

St Euprasia of Kerala

*പ്രാരംഭ പ്രാർത്ഥന*


പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ ത്രിത്വൈക ദൈവമേ! അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു. അഗാധമായ കരുണയോടെ, അതുല്യമായ സ്നേഹത്തോടെ, അനന്തമായ നന്മകൾ ഞങ്ങൾക്കായി നല്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ രക്ഷകനും നാഥനും കർത്താവുമായ ഈശോയേ, അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ സ്തുതിക്കുന്നു. മനുഷ്യവംശത്തിനു മാതൃകയും പ്രചോദനവും നല്കുവാനായി, കാലാകാലങ്ങളിൽ വിശുദ്ധരെ നല്കി ലോകത്തെ ദൈവോന്മുഖതയിലേക്കു നയിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവേ, അങ്ങേക്ക് അനവരതം നന്ദി. ദൈവതിരുമനസ്സിന് അനുനിമിഷം ആമ്മേൻ പറഞ്ഞ് ദൈവസ്നേഹത്തിലും പരസ്നേഹത്തിലും വളർന്ന് വികസിക്കുവാൻ വി. എവുപ്രാസ്യായെ അങ്ങു അനുവദിച്ചുവല്ലോ. ലോകം മുഴുവനും വേണ്ടി ദൈവതിരുമുമ്പിൽ മദ്ധ്യസ്ഥയായി നിലകൊണ്ട്, ‘മരിച്ചാലും മറക്കില്ലട്ടോ’ എന്ന വാഗ്ദാനത്തിലൂടെ തന്റെ സ്വർഗം ഭൂമിയിൽ നന്മ ചെയ്യുവാനായി ചെലവഴിക്കുന്ന എവുപ്രാസ്യാമ്മയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുവാൻ തിരുമനസായതിനു അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ സ്തുതിക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ വിശ്വസ്ത ദാസിയും ഞങ്ങളുടെ അമ്മയുമായ ഈ പുണ്യകന്യകയിൽ അങ്ങ് നിക്ഷേപിച്ചിട്ടുള്ള നിരവധി വരദാനങ്ങൾക്കായും ഈ അമ്മയുടെ മാദ്ധ്യസ്ഥം വഴി  അങ്ങ് ലോകത്തിന് നല്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കായും ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു.

 *ഒമ്പതാം ദിവസം നിയോഗം: ജീവിത ലാളിത്യം അഭ്യസിക്കുവാന്‍*
മനുഷ്യജീവിതം സമ്പത്തുകൊണ്ടല്ല ധന്യമാകുന്നതെന്ന് ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുകയും ജനനത്തിലും ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും ലളിതമായ ശൈലി അവലംബിക്കുകയും ചെയ്ത മിശിഹായെ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങയെ അനുഗമിച്ച പുണ്യചരിതയായ എവുപ്രാസ്യാമ്മയെ ഓർത്ത് ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ സ്തുതിക്കുന്നു. അസാധാരണമായതൊന്നും ജീവതത്തിൽ ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ആരും താല്പര്യപ്പെടാത്തതും എളിയതും നിസ്സാരവുമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്ത് അങ്ങയുടെ മനം കവർന്ന അമ്മയെ അനുകരിച്ച് സ്ഥാനമാനങ്ങളിലേക്കും പ്രശസ്തിയിലേക്കും സുഖേച്ഛയിലേക്കുമുള്ള താല്പര്യങ്ങളിൽനിന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ കൃപ നല്കണമേ. ഒന്നിനോടും ആസക്തിയില്ലാതെ ആശകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആത്മസംയമനത്തിന്റേയും പരിത്യാഗത്തിന്റേതും  പാത സ്വീകരിച്ച് വിശുദ്ധിയുടെ പടികൾ കയറുവാൻ ഈ വിശുദ്ധയെ അങ്ങ് അനുവദിച്ചുവല്ലോ. ഇരിപ്പിലും നടപ്പിലും ഉപയോഗത്തിലും ലാളിത്യം കൈമുതലാക്കി, കർമ്മങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, തന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയവനെ എല്ലാറ്റിലും മഹത്വപ്പെടുത്തി, ഏറ്റുപറഞ്ഞ്, ജീവിതത്തെ വിശുദ്ധമാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന് അമ്മയുടെ ജീവിതം ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിൽ തളർന്നവരേയും ക്ലേശിതരേയും സ്നേഹിതരാക്കിയ അങ്ങയെ അനുകരിക്കുവാനുള്ള സകലവരങ്ങളും അവയോടുകൂടി ഈ നൊവേനയിൽ ഞങ്ങൾ പ്രത്യേകം അപേക്ഷിക്കുന്ന അനുഗ്രഹവും (…..നിയോഗം…..) എവുപ്രാസ്യാമ്മ വഴി ഞങ്ങൾക്കു തരുവാൻ കൃപയുണ്ടാകണമെന്ന് അങ്ങയോടു ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു.

                     1 സ്വ. 1 നന്മ. 1 ത്രീ.
*സമൂഹ പ്രാർത്ഥന*

ദൈവീകസാന്നിദ്ധ്യം നിരന്തരം അനുഭവിക്കുകയും സ്നേഹനിർഭരമായ ജീവിതത്തിലൂടെ അനേകരിലേക്ക് ആ ദൈവിക ചൈതന്യം പകരുകയും ചെയ്ത വി. എവുപ്രാസ്യയെപ്പോലെ ജീവിതവ്യഗ്രതകൾക്കിടയിലും ക്ലേശങ്ങളുടെ മദ്ധ്യത്തിലും ദൈവത്തിലാശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുവാൻ ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരേയും അനുഗ്രഹിക്കണമേയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ അടിസ്ഥാനമിട്ട് വിശ്വാസവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ ജീവിതം നയിച്ച വി. കന്യകയെപ്പോലെ ദിവ്യകാരുണ്യഭക്തിയിലും സ്നേഹത്തിലും അടിയുറച്ച ജീവിതം നയിക്കുവാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമെയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവർക്കും ഭാരം വഹിക്കുന്നവർക്കും അത്താണിയായ ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തെ അതിഗാഢമായി സ്നേഹിച്ച് ജീവിതകർത്തവ്യങ്ങൾ തീക്ഷ്ണതയോടെ അനുഷ്ഠിച്ച വി. എവുപ്രാസ്യയെപ്പോലെ തിരുഹൃദയത്തിൽ എന്നും എപ്പോഴും ആശ്രയം കണ്ടെത്തുവാനും ആ കരുണാർദ്രസ്നേഹത്തിൽ വളർന്നുവരുവാനും ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരേയും അനുഗ്രഹിക്കണമേയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
മിശിഹായുടെ മൗതീകശരീരമായ തിരുസഭയുടെ മഹത്വത്തിനായി പ്രാർത്ഥനയും പരിത്യാഗവും ഉപവാസവും അനുഷ്ഠിച്ച് നിരന്തരം ജീവിച്ച വി. എവുപ്രാസ്യയെപ്പോലെ സഭയോട് ചേർന്ന് ചിന്തിക്കുവാനും പ്രവർത്തിക്കുവാനും തിരുസഭക്കായി എന്നും പ്രാർത്ഥിക്കുവാനും ആവശ്യമായ കൃപാവരം ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും നല്കണമെയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
രക്ഷകനും നാഥനുമായ ഈശോയോടു ചേർന്നു നിന്ന് എപ്പോഴും പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റി വിശുദ്ധ ജീവിതം നയിച്ച വി. എവുപ്രാസ്യയെപ്പോലെ ഉത്തമ ക്രൈസ്തവരായി ഈ ഭൂമിയിൽ വ്യാപരിക്കുവാൻ ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മ എന്ന അപരനാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന വി. എവുപ്രാസ്യയെപ്പോലെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുവാനും ഞങ്ങളുടെ ഈ പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ ദൈവികമായ കൂട്ടായ്മയുടെ അനുഭവം സ്വന്തമാക്കുവാനും ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കണമേയെന്ന് കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
തിരുസാന്നിദ്ധ്യത്തിലായിരുന്നുകൊണ്ട് തിരുസഭക്കുവേണ്ടി മാദ്ധ്യസ്ഥം വഹിച്ച വി. കന്യകയോട് ചേർന്ന് ഞങ്ങളുടെ പരി. പിതാവ് ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പാക്കുവേണ്ടിയും ഞങ്ങളുടെ സഭയുടെ തലവനും പിതാവുമായ മാർ ജോർജ്ജ് ആലഞ്ചേരി ശ്രേഷ്ഠ മെത്രാപ്പോലീത്താക്കുവേണ്ടിയും എല്ലാ അതിരൂപത അദ്ധ്യക്ഷൻമാർക്കുവേണ്ടിയും എല്ലാ വൈദികർക്കും സന്യാസിനിമാർക്കും സമർപ്പിതർക്കും വേണ്ടിയും കർത്താവേ, അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കണമേ.
*സമാപന പ്രാർത്ഥന*

മനുഷ്യവംശത്തെ രക്ഷിക്കുവാനായി ദാസന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച ഈശോമിശിഹായേ, കാലഘട്ടങ്ങളുടെ ആവശ്യാനുസരണം തന്റെ ഹൃദയത്തിനിണങ്ങിയ വ്യക്തികളെ ഭൂമിയിൽ കണ്ടെത്തി, അവരിലൂടെ അങ്ങയുടെ ഹിതം നിറവേറ്റുവാൻ തിരുമനസ്സാകുന്ന അങ്ങയെ ഞങ്ങൾ വാഴ്ത്തുന്നു. തിന്മ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തെ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയിലേക്കുയർത്തുവാനായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അനേകം വിശുദ്ധരോടൊപ്പം വിശുദ്ധ എവുപ്രാസ്യയേയും ഉയർത്തുവാൻ തിരുമനസ്സായ അങ്ങേക്ക് നന്ദി. അന്ധകാരത്തിൽ പ്രകാശമായി, വേദനിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്വാസമായി, തിന്മ ചെയ്യുന്നവർക്ക് ഒരു തിരുത്തൽ പ്രേരണയായി, വിശുദ്ധിയിൽ എന്നും വളരുവാൻ പ്രചോദനമായി, ദൈവസ്നേഹത്തിലും സഹോദരസ്നേഹത്തിലും അനുദിനം വളർന്നുവരുവാൻ വഴികാട്ടിയായി എവുപ്രാസ്യാമ്മയെ ഞങ്ങൾക്ക് നല്കിയ ദൈവമേ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളെ വിശുദ്ധീകരിക്കുവാൻ അമ്മയെ അനുകരിച്ച് പ്രാർത്ഥനയുടെ പ്രേഷിതരാകുവാൻ, അമ്മ വഴി അനേകായിരം ജീവിതങ്ങളെ നന്മയിലേക്കാനയിക്കാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ കൃപാവരങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് നല്കണമേ. ഈ നൊവേനയിൽ ഞങ്ങൾ അർപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ നിയോഗങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും വി. എവുപ്രാസ്യാമ്മയുടെ മാദ്ധ്യസ്ഥം വഴി ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണമേയെന്ന് അങ്ങയോട് ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. നിത്യം പിതാവും  പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ സർവ്വേശ്വരാ,


Eucharistic Miracle in Brazil


Eucharistic miracle in Brazil

According to one account, a priest was celebrating Mass at Sacred Heart of Jesus parish in Tangará da Serra on Sunday, August 14th. He placed a consecrated host in a chalice with the Precious Blood, drank the Precious Blood, and when he finished noticed something strange: the host had stuck to the side of the chalice, and on it appeared the face of Jesus. Other various stories being passed around are saying the host was or is bleeding, or that it had turned to flesh.

Commenters on Facebook responded with praise to God. “Lord, give us the grace to have more love and devotion for your holy Eucharist!” “Signs of the times! Glory to God!” “God always be praised!”

Now, it doesn’t seem particularly strange to us that a host, after having been immersed in a liquid, would stick to a glass chalice. We aren’t able to see any face or any evidence of bleeding in the photos. And it doesn’t look like flesh to us.

ChurchPOP was able to briefly speak on the phone to the secretary of the parish where this took place, James Marcal, and he said their parishioners are not thinking of it as a miracle, per se, but as some sort of sign from God.

Eucharistic miracle at a parish in Brazil

ദിവ്യകാരുണ്യ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ദേശങ്ങളില്‍ പല കാലങ്ങളായി നടക്കുന്നുണ്ട്. അതിലേക്ക് ഏറ്റവും ഒടുവിലായി പേരു ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സംഭവമാണ് കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച അതായത് ഓഗസ്റ്റ് 14ന് ബ്രസീലില്‍ നടന്നിരിക്കുന്നത്. സോഷ്യല്‍ മീഡിയ വഴി ഈ ദിവ്യകാരുണ്യാത്ഭുതം ഇപ്പോള്‍ വൈറലായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ടാങ്‌റാ ദെ സേറായിലെ സേക്രട്ട് ഹാര്‍ട്ട് ജീസസ് ദേവാലയത്തിലാണ് ഈ അത്ഭുതം നടന്നത്. കൂദാശ ചെയ്ത ദിവ്യകാരുണ്യത്തില്‍ ഈശോയുടെ തിരുമുഖം കണ്ടതാണ് വൈദികനെ സ്തംബ്ധനാക്കിയത്. ഇതോട് ബന്ധപ്പെട്ട് വേറെയും ചില കഥകള്‍ പ്രചരാത്തിലുണ്ട്. തിരുവോസ്തി രക്തം ചിന്തിയെന്നും അത് മാംസമായി മാറിയെന്നുമാണ് അത്തരം കഥകള്‍.

ഒരു അത്ഭുതം എന്നതിനെക്കാള്‍ ദൈവത്തില്‍ നിന്നുള്ള അടയാളമായി ഇതിനെകാണാനാണ് ഇടവകക്കാര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ മഹത്വവും അവര്‍ ദൈവത്തിന് കൊടുക്കുന്നു.

​പുരോഹിതരും വിവാഹിതരും

പുരോഹിതരും വിവാഹിതരും

“നിങ്ങൾ അച്ചന്മാർക്ക് എന്തിന്റെ കുറവാ… എങ്ങനെയെങ്കിലും പഠിച്ച് അച്ചനാകുക, പിന്നെ സുഖമല്ലേ. ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആകുലപ്പെടേണ്ടല്ലോ. എന്നാൽ ഞങ്ങൾക്കോ എന്നും പ്രാരാബ്ധം മാത്രം… അച്ചനാകാൻ പോയാൽ മതിയായിരുന്നു… എന്നാൽ ഈ കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു… ഇനിയൊരു ജന്മം കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ എനിക്കച്ചനായാൽ മതി…” ബന്ധുജനങ്ങളിൽ നിന്നും സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്നും പലപ്പോഴായി ഉയർന്നുകേട്ടിട്ടുള്ള വാക്കുകളാണിത്.
ഇതു കേൾക്കുമ്പോൾ ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നാനിടയുണ്ട് അതു ശരിയാണല്ലോ എന്ന്. പൗരോഹിത്യജീവിതമെന്നത് സ്വർഗീയാനുഭവവും കുടുംബജീവിതമെന്നത് നരകീയാനുഭവമാണെന്ന് പെട്ടെന്ന് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യും. പൗരോഹിത്യജീവിതമെന്നത് സ്വർഗീയമായ ജീവിതാനുഭവമാണെന്നെനിക്ക് നിസ്സംശയം പറയാൻ കഴിയും. കുടുംബജീവിതം നയിക്കുന്നവർ അവരെക്കുറിച്ച് തന്നെയുള്ള വിശകലനത്തിൽ സ്വർഗീയാനുഭവമല്ലെന്ന വിശേഷണം കൂട്ടിച്ചേർത്താൽ മറ്റുള്ളവർ നിസ്സഹായരാകും.
എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഈ രണ്ട് കൂദാശകളെയും അല്ലെങ്കിൽ ഈ രണ്ട് ജീവിതാവസ്ഥകളെയും നമ്മൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണുന്നത്…? കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നവർ പിന്നെ എന്തു കാരണത്താലാണ് ആ ജീവിതം തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്…? അവർ എന്തേ വൈദികജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നില്ല…? സുഖം നിറഞ്ഞ ജീവിതം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടാ, ത്യാഗഭരിതമായ പ്രാരാബ്ധം നിറഞ്ഞ കുടുംബജീവിതം മതി എന്ന് അവരെന്തുകൊണ്ട് തീരുമാനിച്ചു…? താൻ സ്വീകരിച്ച വിശുദ്ധമായ ഒരു കൂദാശയുടെ മഹനീയതയും വിലയും കുറച്ചുകാണുകയും വേറൊരു കൂദാശയെ മാത്രം ഉയർത്തിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നല്ല പ്രവണതയാണോ?
ഇന്ന് കേരള കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ വൈദികപരിശീലനം മിനിമം ഏതാണ്ട് പതിനൊന്ന് വർഷമാണ.് (സീറോ മലബാർ സഭയിൽ അതിനിയും കൂട്ടാൻ പോകുകയാണ്…!). സന്യാസ വൈദികരുടെ പരിശീലനമാണെങ്കിൽ വർഷങ്ങളുടെ എണ്ണം വീണ്ടും വർദ്ധിക്കും. പരിശീലനത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഈ അർത്ഥികളുടെ ജീവിതത്തെ പരിശീലകർ വിലയിരുത്തുന്നു. അവരുടെ ആധ്യാത്മികമായ പുരോഗതി എത്രമാത്രമുണ്ട് എന്നതാണതിലെ പ്രധാന ഘടകം. പരിശീലകർ കൊടുത്ത തിരുത്തലുകൾ ഏതുതരം മനോഭാവത്തോടെയാണവർ സ്വീകരിച്ചത്…, അവരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ വെളിവാക്കപ്പെടുന്ന ലക്ഷ്യമെന്താണ്, അവരുടെ ഈ വിളിയോട് അവർക്കുള്ള ആത്മാർത്ഥത……, തുടങ്ങി പല തരത്തിലുള്ള വിശകലനങ്ങൾ. അതിനെല്ലാം ശേഷമാണ് അവരെ അടുത്ത പരിശീലന തലത്തിലേക്കുയർത്തുന്നത്.
വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പരിശീലനത്തിനുശേഷം വൈദികനാകുകയും എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ വൈദികജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് സമൂഹത്തിലേക്കും കുടുംബത്തിലേക്കും തിരികെ വരികയും ചെയ്യുന്ന ”മുൻപുരോഹിതരോട്” പൊതുവെ പറഞ്ഞാൽ നിഷേധപരമായ നിലപാടാണ് സമൂഹത്തിനുള്ളത്. അതിനുള്ള പ്രധാന കാരണം അത്രയും വലിയ ഒരു കൂദാശയും അവസ്ഥയും സ്ഥാനവുമാണവർ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നതുതന്നെ. അനേകർ അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു, അനേകർ അവർക്കുവേണ്ടി അധ്വാനിച്ചു, അനേകർ അവർക്കുവേണ്ടി തങ്ങളുടെ ഓഹരി പങ്കുവച്ചു എന്നതും ചേർത്തുവായിക്കേണ്ട കാരണങ്ങൾ തന്നെയാണ്.
എന്നാൽ ഇന്നുമുതൽ മരണം വരെ ഏതവസ്ഥയിലും ഞങ്ങൾ ഒന്നായിരിക്കും എന്ന് വിശുദ്ധ വചനത്തിൽ കരങ്ങൾ വച്ച് വൈദികന്റെയും സാക്ഷികളുടെയും മുൻപാകെ ദൈവത്തോട് ഏറ്റുപറഞ്ഞവർക്ക്, ചില കാരണങ്ങളും ന്യായങ്ങളും പറഞ്ഞ് വിവാഹമോചനം നേടുന്നതിന് ഇന്ന് വലിയ തടസങ്ങളില്ല. ഭർത്താവ് വേറൊരു സ്ത്രീയെ തേടിപ്പോകുക, ഭാര്യ വേറൊരു പുരുഷനെ തേടിപ്പോകുക എന്നത് തെറ്റല്ലാത്ത അവസ്ഥയായി സമൂഹം കണ്ടുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
”ദൈവം യോജിപ്പിച്ചത് മനുഷ്യർ വേർപ്പെടുത്താതിരിക്കട്ടെ” എന്ന മനുഷ്യപുത്രന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഇന്നെവിടെ വില…? അത്തരം വ്യക്തികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിന് സമൂഹത്തിനിന്ന് സന്തോഷമേയുള്ളൂ…! വിവാഹമോചനവും അനുബന്ധജീവിതവും ഒരു സാധാരണ രീതിയായി സമൂഹത്തിൽ മാറ്റപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഇന്നു സഭാകോടതികളിൽ വൈദികർ മാത്രമാണുള്ളതെന്നും വിവാഹിതരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങൾ മനസിലാക്കാൻ അല്മായർക്കു കൂടി അവിടെ പങ്കാളിത്തം വേണമെന്നും എങ്കിൽ മാത്രമേ അവിടെ യഥാർത്ഥനീതി നടപ്പാകുകയുള്ളൂ എന്നും ഒരു ലേഖനത്തിൽ അടുത്തയിടെ വായിച്ചു. നല്ലതുതന്നെ. എന്നാൽ ഒന്നുചേർക്കപ്പെട്ട പവിത്രമായ ബന്ധങ്ങൾ മുറിഞ്ഞു പോകാതിരിക്കട്ടെ എന്നാണെന്റെ പ്രാർത്ഥന.
വിവാഹവും തിരുപ്പട്ടവും കൂദാശകളാണ്, അതിൽ ആർക്കും സംശയമില്ല. ഓരോ കൂദാശയ്ക്കും തനതായ പ്രത്യേകതകളും വ്യത്യാസങ്ങളുമുണ്ടെങ്കിലും രണ്ട് കൂദാശകളിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ അനന്യമായ കൃപയുണ്ട്. അതാണിവയെ കൂദാശകളാക്കുന്നതും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും. അതിൽ ഒരു കൂദാശ സ്വീകരിക്കുന്നവർക്ക് എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും ജീവിക്കാമെന്ന് ശഠിക്കുന്നവർ ഓർക്കുക, ഓരോ കൂദാശയും വിലപ്പെട്ടതാണ്. അദൃശ്യമായ ദൈവസാന്നിധ്യത്താൽ, അവിടുത്തെ കൃപാവരത്താൽ നിറയപ്പെട്ടതാണ്… ഈ രണ്ട് കൂദാശകളെക്കുറിച്ചും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണ നിറഞ്ഞ ആശയങ്ങളും ചിന്തകളും ചർച്ചകളുമല്ലേ ഒന്നിനെ സുഖമെന്ന വാക്കിലും വേറൊന്നിനെ പ്രാരാബ്ധം എന്ന വാക്കിലും ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നത്…?
വിവാഹവും തിരുപ്പട്ടവും അതുപോലെ മറ്റു കൂദാശകളും സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് ദൈവാനുഭവം തീർച്ചയായും നുകരാൻ കഴിയേണ്ടതാണ്. എങ്കിലും അത്തരമൊരനുഭവത്തിന് സ്വീകർത്താവിന്റെ യോഗ്യത വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. അന്ന്, അവസാന അത്താഴ വേളയിൽ ഈശോ ആശീർവദിച്ച അപ്പം, തന്നോടൊപ്പം മൂന്നു വർഷം ആയിരുന്ന തന്റെ ശിഷ്യരിൽ ഒരുവനായ യൂദാസിന്, ഇത് എന്റെ ശരീരം എന്നു പറഞ്ഞു നൽകിയപ്പോൾ അവനിൽ പ്രവേശിച്ചത് സാത്താനാണെന്ന് വിശുദ്ധ വചനം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആരാണോ ഇന്നും ഓരോ കൂദാശയും അയോഗ്യതയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നത് അവിടെ കർത്താവിനു പകരം സാത്താനായിരിക്കും പ്രവേശിക്കുക എന്ന ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണാ വചനം.
ഏറ്റവും നന്നായി പാടുന്ന വൈദികൻ ബലിയർപ്പിക്കുകയും ഏറ്റവും നന്നായി വചനപ്രഘോഷണം ചെയ്യുന്ന വൈദികൻ സന്ദേശം നൽകുകയും ബാക്കി ആഘോഷങ്ങൾക്കായി ഒത്തിരിയേറെ പണം ചിലവഴിക്കുകയും ചെയ്താലും അല്ലെങ്കിൽ തിരുസഭാധ്യക്ഷനായ മാർപാപ്പ തന്നെ കൂദാശകൾ എനിക്കായി പരികർമ്മം ചെയ്താലും എന്നിൽ യോഗ്യതയില്ലായെങ്കിൽ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്ന കൂദാശ എന്നിൽ ദൈവികജീവൻ നിറയ്ക്കയില്ലായെന്നും എനിക്ക് പ്രയോജനം തരില്ലാ എന്നുമല്ലേയിത് വ്യക്തമാക്കുക.
മുപ്പതും നാൽപ്പതും അൻപതും പേരൊക്കെ അടങ്ങുന്ന ഗ്രൂപ്പുകൾ വൈദികപരിശീലനത്തിന്റെ ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ടെങ്കിലും പരിശീലനത്തിന്റെ അവസാനം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുക അവരിലെ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം മാത്രമാണ്. ചിലരെയെല്ലാം പരിശീലകർ തന്നെ ഒഴിവാക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ഒരുക്കത്തിനും പരിശീലനത്തിനും ശേഷം മാത്രമാണ് ഒരാൾ പുരോഹിതനായി ഉയർത്തപ്പെടുക.
പരിശീലനകാലങ്ങളിൽ ഒരുവന് എന്നും സ്വയം തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ട്. കാരണം താൻ സ്വീകരിക്കാൻ പോകുന്ന തിരുപ്പട്ടമെന്ന കൂദാശ അത്രമാത്രം വിലയുള്ളതാണ് എന്ന അറിവ്, ഇത്തരം പഠനങ്ങളിലൂടെയും മാനസിക, ശാരീരിക, ആധ്യാത്മിക, സാമൂഹിക പരിശീലനങ്ങളിലൂടെയും വിശകലനങ്ങളിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകാൻ അർത്ഥികളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ സഹായിക്കുന്നു. സെമിനാരിയിൽ നിന്നും ആദ്യമായി അവധിക്കുവന്നപ്പോൾ എന്റെയൊരു സഹോദരി ചോദിച്ചത് കുർബാനചൊല്ലാൻ പഠിപ്പിച്ചോ എന്നാണ്. അവരുടെ അറിവിൽ ആങ്ങള അച്ചനാകാൻ പോയി, അച്ചനാകുക എന്നാൽ പ്രധാനമായും വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ കാർമികൻ അല്ലെങ്കിൽ കൂദാശകളുടെ പരികർമ്മി എന്ന ചിന്തയാണ്, അതിനാലാണ് ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത്. ഈ പറഞ്ഞതുപോലുള്ള പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും അവർ കേട്ടിട്ടുമില്ലായിരുന്നു, ചിന്തിച്ചിട്ടുമില്ലായിരുന്നു…!
എന്നാൽ, നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ ഭൂരിപക്ഷം പേരും സ്വീകരിക്കുന്ന വിവാഹമെന്ന കൂദാശയ്ക്ക് എത്ര വർഷത്തെ ഒരുക്കമുണ്ട്…? അത്തരം പരിശീലനത്തിന്റെയും ഒരുക്കത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ലായെന്ന് പറയുന്ന അനേകരുണ്ട്. കേരളത്തിലെ രൂപതകളിൽ ഇപ്പോൾ മൂന്നുമുതൽ അഞ്ചുവരെ ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന വിവാഹ ഒരുക്ക സെമിനാറുണ്ട്, അതിൽ പങ്കെടുക്കണമെന്നത് നിർബന്ധമാണ്. അവിടെനിന്നു ലഭിക്കുന്ന സാക്ഷ്യപത്രം വികാരിയച്ചനെ കാണിച്ചാലാണ് സാധുവായ വിവാഹത്തിന് അനുമതി ലഭിക്കുക. എന്നാൽ ഈ ചെറിയ പരിശീലനം, അല്ലെങ്കിലീ ഒരുക്കം പോലും ഒഴിവാക്കിക്കിട്ടാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.
മക്കൾ വിവാഹിതരായിക്കാണാൻ, അവർക്കൊരു കുടുംബമുണ്ടായിക്കാണാൻ മാതാപിതാക്കൾ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനുവേണ്ടി ബാഹ്യമായ പരിശ്രമങ്ങൾ അവർ തുടങ്ങുന്നു. വൈദികജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നവർക്ക് അതിനുള്ള വിളിയുണ്ടോ, നിലവാരമുണ്ടോ, യോഗ്യതയുണ്ടോ എന്നൊക്കെയുള്ള ഒരന്വേഷണമുണ്ട്… എന്നാൽ, വിവാഹജീവിതത്തിന് അത്തരമൊരു അന്വേഷണം പലപ്പോഴും ഇല്ല എന്നതാണവസ്ഥ. ആകെ അന്വേഷിക്കുന്നത് കുടുംബപാരമ്പര്യം, സൗന്ദര്യം, ജോലി, സാമ്പത്തികം തുടങ്ങിയവയാണ്. ഇവയിൽ ഒതുങ്ങുന്നു ഒരാൾക്ക് വേണ്ട യോഗ്യത. അവന്റെ/അവളുടെ ആധ്യാത്മിക നിലവാരം എന്താണ്, ജീവിതപങ്കാളിയെ തന്നെപ്പോലെ സ്‌നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണോ/ കഴിയുന്നവളാണോ, അതിനുള്ള പക്വത കൈവന്നിട്ടുണ്ടോ, കുടുംബത്തിൽ മാതാപിതാക്കളോടും സഹോദരങ്ങളോടുമുള്ള മനോഭാവമെന്താണ്, പള്ളിയെന്നും കൂദാശയെന്നും കേൾക്കുമ്പോൾ അലർജിയുള്ളയാളാണോ, സഹജീവികളോടുള്ള മനോഭാവമെന്താണ്, അവരോടു സ്‌നേഹമാണോ അതോ വെറുപ്പാണോ തുടങ്ങിയവ ഭൂരിപക്ഷം പേരും മനഃപൂർവം ഒഴിവാക്കുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ പതിവുരീതി. (അങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മക്കൾ ഒറ്റത്തടിയായിത്തന്നെ നിൽക്കേണ്ടിവരുമച്ചോ…!).
ഇന്ന് എത്ര കുടുംബങ്ങളിൽ വിവാഹമെന്ന കൂദാശയ്ക്കായി മക്കളെ ഒരുക്കുന്നുണ്ട്…? വിരലിലെണ്ണാവുന്നവ മാത്രമല്ലേയുള്ളൂ. എന്നാൽ മക്കൾക്ക് നല്ല ജോലിയും സമൂഹത്തിൽ ഉന്നത പദവിയും ലഭിക്കുന്നതിനായി കടമെടുത്തും ലോണെടുത്തും പണം കണ്ടെത്തി പഠിപ്പിക്കാറില്ലേ. ഞായറാഴ്ച പള്ളിയിൽ പോലും വിടാതെ എൻട്രൻസ് കോച്ചിംഗ് സെന്ററുകളിലേക്ക് പറഞ്ഞയ്ക്കുന്ന എത്രയോ മാതാപിതാക്കളുണ്ട്. അത്തരം ഒരു ഒരുക്കം, അത്തരം ഒരു പരിശീലനം നടത്താൻ സമയമുണ്ട്… താൽപര്യവുമുണ്ട്. എന്നാൽ വിവാഹമെന്ന കൂദാശയ്‌ക്കോ…!
വിവാഹജീവിതത്തിലും പൗരോഹിത്യജീവിതത്തിലും പ്രശ്‌നങ്ങളും അസ്വസ്ഥതകളും പോരായ്മകളും കടന്നുവരാം. എന്നാൽ ഈ കൂദാശകൾ സ്വീകരിക്കുന്നവർ അത്രമാത്രം പ്രാർത്ഥിച്ചൊരുങ്ങുകയും തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും തമ്പുരാനോടൊപ്പം എന്നും ചേർന്നു ജീവിക്കുകയും ചെയ്താൽ, സ്വീകരിച്ച കൂദാശ ജീവനുള്ളതായി തീരും. കൂദാശകളിലൊന്നായ വിവാഹത്തിന് ആദ്യകുർബാന സ്വീകരണത്തിന്റെ അത്രപോലും ഒരുക്കം നടത്തുന്നില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മുടെ മുൻപിലുണ്ട്. ആദ്യകുർബാന സ്വീകരിക്കാൻ ഏതാണ്ട് ഒരു മാസത്തോളം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരുക്കം ഇടവകകളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് എത്രമാത്രമുണ്ടെന്നറിയില്ല. ഇടവകകളിൽ വിവാഹമെന്ന കൂദാശയ്ക്കായി ഇത്തരം ഒരുക്കങ്ങൾ ഇല്ല. അതൊന്നും നടപ്പുള്ള കാര്യമല്ലായെന്ന് നാം ആദ്യമേ പറയും.
ദൈവത്തിനും ദൈവജനത്തിനുമായി ഒരുവൻ പുരോഹിതനാകുന്നുവെങ്കിൽ, വിവാഹമെന്ന കൂദാശയിലൂടെ പുതിയൊരു കുടുംബത്തിനു തുടക്കം കുറിക്കാനും തന്നേക്കാൾ അധികമായി വേറൊരു ജീവനെ സ്‌നേഹിക്കാനും തന്റെതന്നെ ഭാഗമായി കാണാനും തങ്ങൾ ഒന്നാണെന്ന അനുഭവത്തിൽ ആഴപ്പെടാനും തുടങ്ങുകയാണിവിടെ. അതുകൊണ്ട് എനിക്കുതോന്നുന്നത്, ഒരാൾ പുരോഹിതനാകുന്നതിലും കൂടുതൽ ഒരുക്കം ആവശ്യമായ ഒരു കൂദാശയാണ് വിവാഹമെന്നാണ്. കാരണം മാനുഷികമായ കഴിവിലും ശക്തിയിലും മാത്രം ആശ്രയിച്ച് മുൻപോട്ടു പോകാൻ സാധിക്കാത്തതാണ് വിവാഹം എന്ന കൂദാശയെന്ന് കണ്ടിട്ടുള്ളതും കേട്ടിട്ടുള്ളതുമായ ഉദാഹരണങ്ങളും ചിലരെങ്കിലും പങ്കുവച്ച ജീവിതാനുഭവങ്ങളും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. വിവാഹമെന്ന കൂദാശയിലൂടെ സ്വീകരിക്കുന്നതും ഏറ്റെടുക്കുന്നതുമായ പുതിയ ജീവിതം, തനിക്കൊപ്പം ഇന്നുമുതൽ ഒന്നുചേർക്കപ്പെടുന്ന പുതിയൊരു ജീവസാന്നിധ്യം എല്ലാംകൂടി തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. തന്റെ നിസ്സാരതയിലും തന്റെ കുറവുകളിലും തന്നെ അകന്നുപോകാത്ത ശക്തനായ ദൈവത്തിന്റെ കരമുള്ളപ്പോൾ ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടാതെ, ആകുലതകളില്ലാതെ, സന്തോഷത്തോടെ നിറപുഞ്ചിരിയോടെ നീങ്ങാനാകും.
ഏതു കൂദാശയും പ്രത്യേകിച്ച് വിവാഹവും പൗരോഹിത്യവും സ്വീകരിക്കുന്നവർ സ്വയം ചിന്തിക്കുക; എനിക്കീ കൂദാശ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുള്ള യോഗ്യതയുണ്ടോ എന്ന്. യോഗ്യതയുണ്ടെന്നാണ് പ്രാർത്ഥനയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കിട്ടിയ ഉത്തരമെങ്കിൽ അതിനുള്ള പരിശീലനം ആത്മാർത്ഥമായി നേടിയെടുക്കുക. എന്നിട്ട് ബോധപൂർവം സ്വീകരിക്കുക. അല്ലാതെ ഒരു കൂദാശ സ്വീകരിച്ചിട്ട് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ കൂദാശ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ജീവിതം നയിക്കാതിരിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. വേറൊരു കൂദാശയായിരുന്നു ഞാൻ സ്വീകരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് എന്ന് പിന്നീട് വിലപിക്കാതിരിക്കാൻ, ഒരു കൂദാശയുടെയും വില കുറച്ചു കാണാതിരിക്കാനും ആത്മാർത്ഥതയുടെ ഒരു ലോകത്തിൽ കഴിയാനുമായി നമുക്കാഗ്രഹിക്കാം.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളും സംഭാഷണങ്ങളും ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നതും ഒപ്പം പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നവയുമാകട്ടെ. എന്റെ ജീവിതവിളിയോട്, ഞാൻ സ്വീകരിച്ച കൂദാശകളോട് നീതി പുലർത്താൻ, വിശ്വസ്തതയുടെ, വിനയത്തിന്റെ, വിശുദ്ധിയുടെ ജീവിതം നയിക്കാൻ വേണ്ട പ്രസാദവരത്തിനായി നമുക്ക് തിരുമുൻപിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാം. കർത്താവു കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്കെല്ലാം സാധ്യമാണ്, എനിക്കൊന്നിനും ഒരിക്കലും കുറവുണ്ടാവുകയില്ല….
പോൾ കൊട്ടാരം കപ്പൂച്ചിൻ

By Editor Sunday Shalom –  July 27, 2016

സഭ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ

സഭ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ സുവിശേഷകർ എന്തുചെയ്യണം????
സമീപകാലത്ത് പല അത്മായ സുവിശേഷ പ്രഘോഷകരും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും തിരുസ്സഭയാകുന്ന ചട്ടക്കൂടിനെ മറികടന്ന് ലോകസുവിശേഷവൽക്കരണത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നുണ്ട്. അതിന് ന്യായമായ വാദങ്ങളും അവർക്ക് നിരത്തുവാൻ കാണും. സഹായവും സഹകരണവും ലഭിക്കാത്തതിന്റെ യും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടതിന്റെയുമൊക്കെ വേദനിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ. തിരുസഭയുടെ അധികാരത്തേക്കാൾ ദൈവത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുവാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർ എന്നാണ് അവരിൽ പലരും തങ്ങളെത്തന്നെ വിലയിരുത്തുന്നത്.
തിരുസഭയുടെ അധികാരം ദൈവം പദ്ധതിയിട്ടൊരു കാര്യമാണ്. അതിനെ ധിക്കരിക്കുന്നത് ദൈവിക സംവിധാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന് തുല്യമാണ്. പക്ഷേ അവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുകയും തടസ്സങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നാം എന്തു ചെയ്യണം?
തിരുസഭയുടെ നിലനിൽപും അധികാരവും ദൈ വം പദ്ധതിയിട്ടതുപോലെതന്നെ, അവിടുന്ന് പദ്ധതിയിട്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതമാണ് ഓരോ വ്യക്തിയുടേ തും. നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവിക പദ്ധതി നിറവേറ്റപ്പെടുന്നത് തിരുസഭ നമ്മെ പിൻതുണയ്ക്കുമ്പോഴല്ല; നാം തിരുസഭയെ പിൻതുണയ്ക്കുമ്പോഴാണ്. ദൈവം സഭയിലൂടെ ആരെയും തകർക്കില്ല എന്ന ഉറച്ച ബോധ്യവും വിശ്വാസവും നമുക്ക് വേണം. കാരണം ദൈവം തന്റെ അനന്തജ്ഞാനത്തി ൽ രൂപം കൊടുത്ത യാതൊന്നും അവിടുത്തെ പദ്ധതിക്ക് വിഘാതമായി വരില്ല. ഏതെല്ലാം പ്രതിസ ന്ധികളും പ്രശ്‌നങ്ങളുമുണ്ടായാലും ദൈവത്തിന് നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള പദ്ധതി നിറവേറുക തന്നെ ചെയ്യും. സാഹചര്യങ്ങളും വ്യക്തികളും അധികാരങ്ങളുമൊക്കെ മാറിവരും. ദൈവമാണ് സകലത്തെ യും നിയന്ത്രിക്കുന്നതും വളർത്തുന്നതും.
മറ്റൊരു സത്യമിതാണ്. ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ജീവിതം വിജയമാകുന്നത് അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ, പ്രവർത്തനസ്വാതന്ത്ര്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടോ അല്ല. മറിച്ച് പുണ്യത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ്. പുണ്യമുള്ളൊരു ജീവിതം മാറ്റിവച്ചിട്ട് യാതൊന്നിലൂടെയും നമുക്ക് വിശുദ്ധിയിൽ വളരാനാവില്ല. ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ പുരോഗമിക്കാനാവില്ല. സഹകരണക്കുറവും തടസ്സങ്ങ ളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ദൈവം നമ്മെ വിശുദ്ധിയിൽ വളർത്തുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. അഹങ്കരിക്കാൻ ഒരിക്കലും നമ്മെ അനുവദിക്കാത്ത ദൈവമാണ് നമ്മുടെ ദൈവം. പുണ്യമില്ലാതെ നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷാ ജീവിതം ശക്തിപ്പെടുമെന്നുള്ള ത് ഒരു മിഥ്യാധാരണയാണ്. അതറിയുന്ന ദൈവം തീർച്ചയായും നമുക്ക് അതിനുള്ള അവസരങ്ങൾ തുറന്നു തരും. പ്രതിസന്ധികളും വേദനകളും ന മ്മുടെ ഉള്ളിലെ പുണ്യങ്ങളാകുന്ന ചെടികൾക്കുള്ള വളമാണ്. സഹനത്തിന് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിൽ ആഴമുള്ള അർത്ഥമുണ്ട്. അതിനെ മാറ്റിനിറുത്തിക്കൊണ്ട് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം നയിക്കാമെന്നുള്ളത് വ്യാമോഹം മാത്രമാണ്. പലപ്പോഴും നമുക്കിഷ്ടമുള്ളത് നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. എന്നിട്ട് ദൈവവചനവും ചിലരുടെ അനുഭവങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അതിനെ ന്യായീകരിക്കുന്നു. ആഴമുള്ള ആത്മീയത തിരുസഭയോട് ചേർന്നുള്ളതാണ്. അവിടെ മനുഷ്യജീവന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ടാവും.
വിശുദ്ധ പാദ്രേ പിയോയുടെ ജീവിതം നോക്കുക. പഞ്ചക്ഷതധാരിയായിരുന്ന നിർമ്മലനായൊരു വൈദികൻ. അദ്ദേഹത്തെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചത് നന്മയുള്ള മനുഷ്യർ തന്നെയാണ്. പത്തുവർഷത്തോളം പൊതുജനത്തിനുമുൻപിൽ ബലിയർപ്പിക്കുവാനോ, മറ്റുള്ളവരെ കുമ്പസാരിപ്പിക്കുവാനോ ഉള്ള അനുവാദം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അനേക രാജ്യങ്ങളിൽ നി ന്ന് ജനങ്ങൾ കുമ്പസാരിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തി ന്റെ പക്കൽ എത്തിയിരുന്നു. അതിരാവിലെ മൂന്നുമണിക്ക് തന്നെ അദ്ദേഹമർപ്പിക്കുന്ന ദിവ്യബലിക്കായി ജനങ്ങൾ ദൈവാലയത്തിലെത്തിയിരുന്നു. അവരെയെല്ലാം നിരാശപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് പാദ്രേ പിയോ തന്റെ മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. നീണ്ട പത്ത് വർഷങ്ങൾ…
സമയം കടന്നുപോയി. ദൈവം തന്റെ അത്ഭുതകരമായ കരം അദ്ദേഹത്തിന്റെമേൽ നീട്ടി. ശിക്ഷണനടപടികളെല്ലാം പതിന്മടങ്ങ് നന്മയ്ക്ക് കാരണമായി. ശിക്ഷ പിൻവലിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മുൻപത്തെ പത്തിന് പകരം പതിനായിരങ്ങൾ കുമ്പസാരിക്കാനും വിശുദ്ധ ബലിയിൽ പങ്കെടുക്കുവാനും എത്തി. അൻപത് വർഷം സകല ഡോക്ടർമാരും പരിശോധിച്ച് പരാജയമടഞ്ഞ ആ പഞ്ചക്ഷതങ്ങൾ മരണനിമിഷം തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമായി. സ്വർഗത്തിൽ പ്രവേശിച്ച ഉടനെ അത്ഭുതങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര. അത്ഭുതങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടുകൂടി അദ്ദേഹം വിശുദ്ധരുടെ ഗണത്തിലേക്കുയർത്തപ്പെട്ടു. ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരെന്നല്ല, ഭൗതികശരീരം പോലും ജീർണ്ണിച്ചിട്ടില്ല.
ചിലർ ചോദിച്ചേക്കാം. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെ യ്യേണ്ടത് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്യണ്ടേ. മരിച്ചുകഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞിട്ടെന്തുകാര്യം. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കുറവാണ് ഈ ചിന്തയ്ക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. വിശുദ്ധരാകുവാൻ മടിയുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നാമിങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്. അ ല്ലെങ്കിൽ വിശുദ്ധരാകുക അസാധ്യമെന്ന് നാം ക രുതുന്നു. അങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതിലൂടെ വിശുദ്ധ രാകുവാനുള്ള അവസരങ്ങളിൽ നിന്നും നാം ഓടിയകലുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഏറിയാൽ എഴുപതോ എൺപതോ വർഷങ്ങൾ നമുക്ക് പ്രവർ ത്തിക്കാം. വിശുദ്ധരായാൽ ഒരിക്കലും മരിക്കാതെ നമുക്ക് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാം. പതിനഞ്ചും ഇരുപതുമൊക്കെ വർഷങ്ങൾ മാത്രം ജീവിച്ച പുണ്യജീവിതങ്ങൾ ഇന്നും അനേകരുടെ ജീവിതത്തെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനെ നാമെങ്ങനെയാണ് വിലയിരുത്തുക?
ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം നമുക്ക് ന ഷ്ടമാകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. വിശുദ്ധരാകുക എന്ന ലക്ഷ്യവും ഉത്തരവാദിത്വവും മാറ്റിവച്ച് ലോ കം മുഴുവനും സുവിശേഷം അറിയിക്കുവാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത് അപകടകരമായൊരു കെണിയാണ്. സുവിശേഷം പ്രഘോഷിച്ചതിനുശേഷം താൻ തിരസ്‌കൃതനാകാതിരിക്കുന്നതിന് തന്റെ ശരീരത്തെ കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ചു കീഴ്‌പ്പെടുത്തുന്ന മനുഷ്യനെ നാം പൗലോസിൽ കാണുന്നു.
നമ്മുടെ ദൈവം ഉടമ്പടികളുടെ ദൈവമാണ്. മാ താപിതാക്കളും സഹോദരങ്ങളും ഭാര്യയും ഭർ ത്താവും മക്കളുമെല്ലാം ദൈവവുമായി നാം നടത്തിയ ഉടമ്പടികളുടെ ഭാഗമാണ്. കൂദാശകളും തിരുസഭയ്ക്ക് കീഴ്‌പ്പെട്ടൊരു ജീവിതവുമൊക്കെ ദൈവവുമായി നാം നടത്തിയ ഉടമ്പടികളുടെ ഭാഗം തന്നെ. ഉടമ്പടികൾ ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് ദൈവസാന്നിധ്യത്തിൽ ഇടമില്ല. ഉടമ്പടി ലംഘകരെ ദൈവം ഒരിക്കലും തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ദാസന്മാരായി പരിഗണിക്കുകയില്ല.
ശുശ്രൂഷകളും വ്യക്തികളും വളരണമെന്ന് ത ന്നെയാണ് ദൈവത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ പല ശുശ്രൂഷകരും സഭയെക്കൂടാതെ വളരാമെന്ന് വാ ദിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയെ അവർ പരിമിതപ്പെടുത്തുകയാണ്. പ്രതിസന്ധികൾക്കും തടസ്സങ്ങൾക്കും അപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ദൈവത്തിന് പ്ര വർത്തിക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്നുള്ള തോന്നലല്ലേ അതിനു പിന്നിൽ? സഭ നമ്മെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിലും സഭയെ നാം പിന്തുണയ്ക്കുകയും തി രുസ്സഭയുടെ പുരോഗതിക്ക് വേണ്ടി യത്‌നിക്കുകയും ചെയ്‌തെങ്കിൽ മാത്രമേ നമുക്കും നമ്മുടെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കും വളർച്ചയുണ്ടാകൂ. തിരുസഭയല്ല ആരെയും വളർത്തുന്നത്, ദൈവമാണ്.
ദൈവമാണ് നമ്മുടെ അതിരുകൾ വിസ്തൃതമാക്കുന്നത്. അവിടുത്തേക്ക് അതിനുള്ള വഴികളുമുണ്ട്. സ്‌നേഹത്തോടെ, വിശുദ്ധിയോടെ നമുക്ക് ദൈവത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കാം. വിശുദ്ധർക്ക് ദൈവം മരണശേഷവും ലോകസുവിശേഷീകരണത്തിനുള്ള അവസരം നൽകും. കൂടുതൽ വർ ഷങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുവാനും ദൈവത്തിന്റെ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കുവാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ വിശുദ്ധരാകുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്; അവസരങ്ങൾക്കും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി നെട്ടോട്ടമോടുകയല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ഒരു സുവിശേഷവൽക്കരണജീവിതം കാഴ്ചവച്ച എ ത്രയോ വിശുദ്ധർ നമ്മുടെ മുൻപിലുണ്ട്.
കടപ്പാട് സൺഡേ ശാലോം

ഫാ. ബെനഡിക്ട് ഓണംകുളം

ഫാ.ബെനഡിക്ട് ഓണംകുളം:ജനത്തിന് മറക്കാനാവാത്ത സഹനദാസൻ*
ബെനഡിക്ട് ഓണംകുളം അച്ചനെ ഓർക്കുന്നില്ലേ? കുറ്റവാളിയായി സമൂഹവും കോടതിയും മുദ്ര കുത്തിയപ്പോഴും ദ്രോഹിച്ചവർക്കു മാപ്പു കൊടുത്ത് സഹനജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ വൈദികൻ. ഇന്നും അതിരുമ്പുഴ സെന്റ് മേരീസ് ദൈവാലയത്തിലെ അദേഹത്തിന്റെ കബറിടത്തിലേക്ക് വിശ്വാസികളുടെ ഒഴുക്കാണ്.

” അതിരമ്പുഴയിലെ ഫാ. ഓണംകുളത്തിന്റെ കബറിടത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ ദിനംപ്രതി ആളുകൾ എത്തുന്നുണ്ടെന്ന് വികാരി ഫാ. സിറിയക് കോട്ടയിൽ സൺഡേശാലോമിനോട് പറഞ്ഞു. അനവധി പേർ രോഗസൗഖ്യം നേടിയതായും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താറുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഇതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷയോടെ കബറിടത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാനെത്തുന്നത് തടയാനാവില്ലെന്ന് അച്ചൻ പറയുന്നു.
ഒരുവർഷം മുമ്പ് അച്ചനെതിരെ കോടതിയിൽസാക്ഷ്യം പറഞ്ഞതിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം കാണാനെത്തിയ ഓർമ്മകളും ഫാ.സിറിയക് കോട്ടയിൽ പങ്കുവച്ചു. അവർ വലിയ വേദനയോടെ മക്കളും ചെറുമക്കളുമായാണ് വന്നത്. അവരുടെ വല്യപ്പച്ചൻ ഓണംകുളം അച്ചനെതിരെ കോടതിയിൽ സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞതിന്റെ നൊ മ്പരം ഇന്നും ആ കുടുംബത്തെ വേട്ടയാടുകയാണെന്ന് അവർ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. അച്ചൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും പരിഹാരമായി ചില പ്രാശ്ചിത്തങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.ചൊവ്വ, വെള്ളി ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെ ഏഴിനുള്ള വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കുശേഷം ബെനഡിക്ട് അച്ചന്റെ കബറിടത്തിങ്കൽ ഒപ്പീസ് ചൊല്ലുന്നുണ്ട്. എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും മുഴുവൻ സമയങ്ങളിലും കബറിടം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ചാപ്പലിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുവാനായി വിശ്വാസികൾ എത്തുന്നുണ്ട്.
‘സഹനദാസൻ’ എന്നു വിളിക്കുന്ന ഫാ. ബെനഡിക്ട് വിശുദ്ധനാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് വിശ്വാസികളെന്ന് അച്ചൻ പറയുന്നു.

”സഭ ബെനഡിക്ട് അച്ചന്റെ നാമകരണത്തിന് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊന്നും ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. ഏതായാലും ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ സഹനദാസൻ ഓണംകുളത്തച്ചൻ സാധിച്ചുതരുന്നുണ്ട്.” ഫാ. ബെനഡിക്ടിന്റെ കബറിടത്തിൽ എത്തിയ ഒരു വിശ്വാസി ഇങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞത്.

ഗൾഫിൽ നിന്ന് ഓപ്പറേഷനുവേണ്ടി നാട്ടിൽ വന്നതിനുശേഷം ബെനഡിക്ട് അച്ചന്റെ കബറിടത്തിലെത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഓപ്പറേഷൻ നടത്താതെ രോഗസൗഖ്യം നേടിയതും എസ്.എസ്.എൽ.സി പരീക്ഷയ്ക്കിടെ ബ്ലഡ് ക്യാൻസർ പിടിപെട്ട് ലേക്‌ഷോർ ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സയിൽ കഴിഞ്ഞുവരവേ ലിജോയെന്ന 15 കാരന് രോഗസൗഖ്യം ലഭിച്ചതും അദേഹത്തോടുള്ള പ്രാർത്ഥനയിൽ ലഭിച്ച സാക്ഷ്യങ്ങളായി ഇവിടെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതിരമ്പുഴ സെന്റ് മേരീസ് പള്ളിയിലെ കബറിടത്തിനു മുൻപിൽ പ്രാർത്ഥനയുമായി എത്തുന്നവർക്ക് ആശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ചമായി ഓണംകുളത്തച്ചൻ എന്ന സഹനദാസനുണ്ട്.
1966 ജൂൺ 16 നാണ് കേരളത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിക്കുകയും കോളിളക്കം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്ത മാടത്തരുവി മറിയക്കുട്ടിയെ കൊല്ലപ്പെട്ട നിലയിൽ കണ്ടെത്തുന്നത്. കൊളുന്ത് നുള്ളാനെത്തിയ തൊഴിലാ ളി സ്ത്രീകളാണ് ആദ്യം മൃതദേഹം കണ്ടെത്തിയത്.ബെഡ്ഷീറ്റ് ശരീരത്തിൽ പുതച്ചിരുന്നു. ശരീരമാസകലം പത്തോളം കുത്തുകൾ ഏറ്റിരുന്നു. ആഭരണവും പണവും മൃതദേഹത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചതിനാൽ മോഷണമല്ല കൊലപാതക ലക്ഷ്യമെന്ന് പോലിസ് കണക്കുകൂട്ടി. മൃതദേഹം പിറ്റേന്ന് പോസ്റ്റുമോർട്ടത്തിനു ശേഷം സമീപത്തെ റിസർവ് വനത്തിൽ സംസ്‌കരിച്ചു.

പത്രവാർത്തയറിഞ്ഞ് ആലപ്പുഴയിൽ നിന്നെത്തി, തെളിവുകൾ കണ്ടാണ് മരിച്ചത് മറിയക്കുട്ടിയാണെന്ന് ബന്ധുക്കൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
ചങ്ങനാശേരിയിൽ നിന്ന് ആലപ്പുഴയ്ക്ക് മാറിത്താമസിച്ച ഉപ്പായിയുടെയും മറിയാമ്മയുടെയും എട്ടുമക്കളിൽ രണ്ടാമത്തെ ആളായിരുന്നു മറിയക്കുട്ടി. സാമ്പത്തികബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ള കുടുംബാംഗമായിരുന്ന മറിയക്കുട്ടി വിധവയായിരുന്നു. മൂന്നു തവണ വിവാഹം കഴിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ ഭർത്താവിനു തളർവാ തം പിടിപെട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് മക്കളുമായി അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം ആലപ്പുഴയിൽ താമസം തുടങ്ങി. പിന്നീട് മൂന്നാമത്തെ ഭർത്താവും മരിച്ചു. ഇളയകുട്ടിയെ സഹോദരിയെ ഏൽപിച്ച് വൈകിട്ട് തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞിറങ്ങിയ മറിയക്കുട്ടിയെ പിന്നെ ജീവനോടാരും കണ്ടില്ല.

മരിച്ചത് മറിയക്കുട്ടിയാണെന്നുറപ്പു വരുത്തിയതോടെ പോലിസ് സാക്ഷ്യമൊഴികളും സാഹചര്യത്തെളിവുകളും വച്ച് ജൂൺ 24-ന് ചങ്ങനാശേരി അതിരൂപതാംഗമായ ഫാ. ബെനഡിക്ട് ഓണംകുളത്തെ അറസ്റ്റു ചെ യ്യുകയായിരുന്നു.
1962 മുതൽ 64 വരെ അദ്ദേഹം ആലപ്പുഴ ചക്കരക്കടവ് പള്ളിയിൽ വി കാരിയായിരുന്നു. ഇവിടെ വച്ചാണ് മറിയക്കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.1962 ൽ ഫാ. ബെനഡിക്ട് കൊല നടന്നെന്നു പറയപ്പെടുന്ന മാടത്തരുവിക്കു സമീപമുള്ള കണ്ണംപള്ളി പള്ളിയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു.

1966 ജൂൺ 24. ചങ്ങനാശേരി അതിരൂപതാ അരമന പ്രസിന്റെ മാനേജരായിരുന്ന ബെനഡിക്ട് അച്ചനെ മറിയക്കുട്ടി കൊലക്കേസിലെ ഒന്നാം പ്രതിയാക്കി അറസ്റ്റു ചെയ്തുവെന്ന വാർത്ത നാടിനെ ഇളക്കി.

എല്ലാ പത്രങ്ങളും ബെനഡിക്ടച്ചനെ കൊ ലപാതകിയാക്കി ഒന്നാം പേജിൽ വാർത്ത നൽകി. സഭയ്‌ക്കെതിരെയും വൈദികർക്കെതിരെയും നിരന്തര വാർത്തകളായിരുന്നു പിന്നെ കുറെക്കാലം. ജയിലിലായ അച്ചൻ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ഓർത്ത് കഠിനദുഃഖത്തിലായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഇതു ദൈവപരിപാലനയാണെന്ന് അദ്ദേഹം മാതാപിതാക്കൾക്കെഴുതിയ കത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.മരിച്ച മറിയക്കുട്ടിയുമായി ബെനഡിക്ട് അച്ചന് അവിഹിതബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും രണ്ടു വയസുള്ള കുട്ടി അച്ചന്റേതാണെന്നും വീണ്ടും ഗർഭിണിയായപ്പോൾ ശല്യമുണ്ടാക്കാതിരിക്കാൻ കൊന്നുകളഞ്ഞതാണെന്നുമായിരുന്നു പ്രോസിക്യൂഷൻ വാദം.

മറിയക്കുട്ടിയ്‌ക്കെന്നല്ല ഈ ഭൂമുഖത്ത് ഒരു സ്ത്രീക്കും തന്നിൽനിന്നു കുട്ടി ജനിച്ചിട്ടില്ലെന്നും ഒരു സ്ത്രീയുമായും തനിക്ക് അവിഹിതബന്ധമില്ലെന്നും അതോർത്തു മാതാപിതാക്കൾ വിഷമിക്കരുതെന്നും അച്ചൻ വ്യക്തമായി മാതാപിതാക്കൾക്ക് എഴുതിയിരുന്നു.
ജയിലിലായ ബെനഡിക്ട് അച്ചന്റെ കേസ് അതിവേഗം വിചാരണ ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിചാരണയുടെ ഓരോ ദിവസവും പത്രങ്ങൾക്ക് ആഘോഷമായി. ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും വൈദികർക്കും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാൻ വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായി. വൈദികരെ കണ്ടാൽ സമൂഹം കൂക്കിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. മന്ദമരുതി മൈനത്തുരുവി മാടത്തുരുവി മറിയക്കുട്ടി ഇതായിരുന്നു നാടെങ്ങും സംസാരവിഷയം.നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകൾ എഴുതാൻ പത്രങ്ങളും മത്സരിച്ചു. സിനിമകളും ഇതേ പേരിൽ ജന്മമെടുത്തു.

അതിവേഗ കോടതി വിചാരണ വേഗം പൂർത്തിയാക്കി. വിധിക്കു ജനം കാതോർത്തിരുന്നു.കത്തോലിക്കാ വൈദികനെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുന്ന വാർത്ത കേൾക്കാൻ ശത്രുമാധ്യമങ്ങളും ശത്രുഗണങ്ങളും കാതോർത്തിരുന്നു. അങ്ങനെ അരുതാത്തതു സംഭവിച്ചു.
ആ വാർത്ത വിശ്വാസികളെ ഞെട്ടിച്ചു. ദൈവദാസൻ കാവുകാട്ടു പിതാവിന് ഹൃദയാഘാതം ഉണ്ടായി. ശത്രുക്കൾക്ക് ആഘോഷമായി. 1966 നവംബർ 19 ന് കൊല്ലം സെഷൻസ് കോടതി ബെനഡിക്ട് അച്ചനെ മരണംവരെ തൂക്കിലിടാൻ ശിക്ഷിച്ചു. കത്തോലിക്കാ പുരോഹിതരെ ഒന്നടങ്കം ആക്ഷേപിക്കുന്നതായിരുന്നു വിധി. ജൂൺ 24 ന് അറസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെട്ടയാൾ നവംബർ 19 ന് മരണശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടു.

കേസിന് അപ്പീൽ പോവേണ്ട ഞാൻ മരിച്ചുകൊള്ളാം എന്ന് അച്ചൻ വീട്ടിലേക്കെഴുതി. സഹനം അദ്ദേഹത്തിന് ആനന്ദമായിി. അച്ചൻ തീർത്തും നിരപരാധിയാണെന്നറിയാമായിരുന്ന വിശ്വാസികൾ അച്ചനുവേണ്ടി അപ്പീൽ കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
1967 ഏപ്രിൽ ഏഴിന് ബെനഡിക്ട് അച്ചനെ വെറുതെ വിട്ടുകൊണ്ട് ഹൈക്കോടതി വിധി വന്നു. പോലിസ് അച്ചനെ മനഃപൂർവം പ്രതിയാക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു മുതലാളിക്ക് മറിയക്കുട്ടിയുമായി അവിഹിതബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊരു കുട്ടിയുണ്ട്. ഈ കുട്ടി അച്ചന്റേതാണെന്നായിരുന്നു പ്രോസിക്യൂഷൻ വാദം. ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണത്തിൽ കുട്ടി അച്ചന്റേതല്ലെന്നു തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ഇതാണ് അച്ചനെ വെറുതെ വിടുവാൻ കാരണം.

മുതലാളിയിൽനിന്ന് മറിയക്കുട്ടിക്ക് വീണ്ടും ഗർഭമുണ്ടായതോടെ, ഗർഭഛിദ്രം ചെയ്യാനൊരു ഡോക്ടറെ സമീപിച്ചു. ഗർഭഛിദ്ര ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കിടെ മറിയക്കുട്ടി മരിച്ചു. പരിഭ്രാന്തരായ മുതലാളിയും ഡോക്ടറും മറിയക്കുട്ടിയെ തേയിലക്കാട്ടിൽ കൊണ്ടിടുകയും കൊലപാതകമാക്കുന്നതിനായി ശരീരത്ത് കുത്തി മുറിവേല്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

മറിയക്കുട്ടിയെ മുതലാളി സഹായിച്ചിരുന്നത് അച്ചൻ വഴിയാണ്. മുതലാളിയും മറിയക്കുട്ടിയുമായുള്ള അവിഹിതബന്ധം അച്ചൻ അറിഞ്ഞിരുന്നതുമില്ല.
പലപ്പോഴും സഹായം വാങ്ങുവാൻ മറിയക്കുട്ടി അച്ചനെ സമീപിച്ചിരുന്നു. ഇതാണ് പോലിസിന് സംശയം സൃഷ്ടിച്ചത്.

ആലപ്പുഴ ചക്കരക്കടവ് പള്ളിയിൽ ഗോതമ്പും പാൽപ്പൊടിയും സൗജന്യമായി വിതരണം ചെയ്തിരുന്നു. പള്ളിയിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന ഗോതമ്പും പാൽപ്പൊടിയും കൊണ്ടാണ് പല കുടുംബങ്ങളും പുലർന്നിരുന്നത്. അതിൽ ഒന്നായിരുന്നു മറിയക്കുട്ടിയുടെ കുടുംബവും. ഈ കാലയളവിലാണ് പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ കണ്ണംപള്ളി കത്തോലിക്കാ പള്ളിയിൽ വികാരിയായിരുന്ന ഫാ. ബെനഡിക്ട് ചക്കരക്കുളം പള്ളിയിലേക്കു സ്ഥലം മാറി വന്നത്. ഗോതമ്പ്, പാൽപ്പൊടി വിതരണത്തിന്റെ ചുമതല ബെനഡിക്ട് അച്ചനായിരുന്നു. സൗജന്യമായി ലഭിച്ചിരുന്ന ഗോതമ്പും പാൽപ്പൊടിയും വാങ്ങാൻ മറിയക്കുട്ടിയും വരാറുണ്ടായിരുന്നു.
തുടർന്ന് ബെനഡിക്ടച്ചൻ ചങ്ങനാശേരി അരമന പ്രസിന്റെ മാനേജരായി ചുമതലയേറ്റു.

അച്ചനെ അറസ്റ്റു ചെയ്തതുമുതൽ കൊടിയ പീഡനമാണേൽക്കേണ്ടി വന്നത്. കുറ്റം സമ്മതിക്കുന്നതിനായി കൊടിയ പീഡനം. യേശുവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും വാഴ്ത്തി നൽകുന്ന കൈകൾ പോലിസിന്റെ ഷൂസുകൾകൊണ്ട് ചവിട്ടിയരച്ചു. ദേഹമാസകലം ലാത്തിയടിയുടെ പാടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പോലിസിന്റെ കൊടിയ പീഡനത്തിനിടയിൽ പലപ്പോഴും അച്ചന് ബോധം മറഞ്ഞിരുന്നു. കുറ്റം ചെയ്യാത്തവനും ചെയ്‌തെന്നു പറഞ്ഞുപോകുന്ന ഭീകരമായ മൂന്നാംമുറയും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടു. പോലിസിന്റെ മർദ്ദനങ്ങൾക്കിടയിലും അച്ചൻ എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞിരുന്നു. അതാണ് മർദ്ദനം ഇരട്ടിയാക്കിയത്. മാസങ്ങൾ നീണ്ട പീഡനങ്ങൾക്കും ജയിൽവാസത്തിനും വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ക്രൂരമായ വിധിപ്രസ്താവനയും. അപമാനഭാരത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ബെനഡിക്ട് അച്ചനെ ഹൈക്കോടതി കുറ്റവിമുക്തനാക്കിയെങ്കിലും കൊലയാളിയെന്ന മുദ്ര അച്ചനെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
നിരപരാധി എന്ന് സ്വന്തം മനഃസാക്ഷി മന്ത്രിക്കുമ്പോഴും കൊലപാതകിയെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹമധ്യത്തിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ പരിഹാസങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയാണ് അച്ചൻ കഴിഞ്ഞത്. പക്ഷേ, അച്ചൻ പാവങ്ങളെ സ്‌നേഹിച്ചും പീഡിതരെയും നിരാശ്രയരെയും ആശ്വസിപ്പിച്ചും തന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീക്കി. ഹൃദ്രോഗബാധയെത്തുടർന്ന് അച്ചൻ കോട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളജിനു സമീപം മുടിയൂർക്കരയിലുള്ള വൈദികകേന്ദ്രത്തിൽ വർഷങ്ങളോളം വിശ്രമജീവിതത്തിലായിരുന്നു.

വിശ്രമജീവിതം നയിച്ചുവന്ന ഫാദറിനെ തേടി എഴുപതാം വയസിൽ മറിയക്കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ ഘാതകനായ ഡോക്ടറുടെ മക്കളെത്തി കുറ്റം ഏറ്റുപറഞ്ഞ് മാപ്പിരന്നപ്പോഴും യേശുവിന്റെ ക്ഷമിക്കുന്ന സ്‌നേഹത്തിന്റെ മാതൃക ലോകത്തിനു കാണിച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ട് അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുവാനാണ് അച്ചൻ ശ്രമിച്ചത്.
2000 ജനുവരി 14 ന് ആണ് ഡോക്ടറുടെ മക്കൾ അച്ചനെ സന്ദർശിച്ച് കുറ്റം ഏറ്റുപറഞ്ഞത്. ഡോക്ടറുടെ കുടുംബത്തിന് സംഭവത്തിനുശേഷമുണ്ടായ തിരിച്ചടികളാണ് പിതാവിന്റെ കുറ്റം ഏറ്റുപറയാൻ മക്കളെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. കെ.കെ. തോമസ്, ചെറിയാൻ എന്നിവരാണ് അച്ചനെ കാണാൻ വന്നത്. തുടർന്ന് ഇവരുടെ സഹോദരിമാരും അച്ചനെ സന്ദർശിച്ചു. ഡോക്ടറും തോട്ടം ഉടമയും മുമ്പേ മരിച്ചിരുന്നു. സത്യം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടും അച്ചൻ ഇതാരോടും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് 11 മാസങ്ങൾക്കുശേഷം മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയാണ് സംഭവം പുറംലോകം അറിയുന്നത്.

തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞ് മാപ്പിരന്നവരെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുവിടുകയാണ് അച്ചൻ ചെയ്തത്. ഇതു കേൾക്കാൻ എന്റെ അച്ചായൻ ഇല്ലാതെ പോയല്ലോയെന്ന വിഷമം മാത്രം അവരോട് പറഞ്ഞു. 2001 ജനുവരി മൂന്നിന് 71-ാം വയസിൽ അച്ചൻ നിത്യസമ്മാനത്തിനായി വിളിക്കപ്പെട്ടു.
അതിരമ്പുഴ സെന്റ് മേരീസ് ഫൊറോന പള്ളിയോടു ചേർന്നുള്ള വൈദികരുടെ സെമിത്തേരിയിലാണ് അടക്കം ചെയ്തത്. സഭ പ്രഖ്യാപിച്ച വൈദികവർഷാചരണത്തോടനുബന്ധിച്ച് സഹനദാസനെന്ന് വിളിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കല്ലറ പുതുക്കി പണിയുകയും വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കുവാനുള്ള സൗകര്യമൊരുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

P. V. Sindhu

PV Sindhu

Pusarla Venkata Sindhu is an Indian professional badminton player. She is the first Indian woman to win a Olympic silver medal and is the fifth female Olympic medalist for India.

Born: July 5, 1995 (age 21), Hyderabad

Height: 1.79 m

Coach: Pullela Gopichand

Education: St. Ann’s College for Women

Awards: Padma Shri, Arjuna Award for Badminton, CNN-IBN Indian of the Year in Sports

Click here for more Details

Times of India News: PV Sindhu has won India’s second medal of the 2016 Rio Olympics, but it isn’t the one she, her coach P Gopichand and all those who tuned into the gold medal women’s singles badminton match at the Riocentro on Friday wished for. Sindhu, tenth in the global rankings, lost to Spain‘s Carolina Marin, ranked No 1, 21-19, 12-21, 15-21 to settle for silver.

Defeat will sting Sindhu, for she had rallied superbly to come back from 6-11 and win the first game, but it needed something far greater to beat a champion like Marin, who has done more for Spanish badminton than Rafael Nadal has for tennis. Marin dreamt of an Olympic gold in Rio de Janeiro and made it a reality with some high-quality badminton. Sindhu can carry her head high.

Indeed, it is a remarkable achievement for the 21-year-old shuttler at her first Olympic games, coming as it did with five wins in a row, the last two of which came over the world No 2 and No 5 respectively. On the biggest day of her career, Sindhu never stopped fighting and has won the biggest prize in the history of Indian badminton – an Olympic silver, to go past Saina Nehwal’s bronze four years ago in London.

Let us treasure Sindhu as long as she chooses to grace the badminton court.

Sindhu, the last of India’s shuttlers at the Games, struggled during the initial exchanges, in particular against some lovely drop shots from the left-hander. Down 3-7, then 5-8 and 5-9, then 10-13. There was Sindhu for a period, at once on her knees, made to look uncomfortable, her brow furrowed as she looked at her racquet net. But she fought hard, reducing twice the deficit to a solitary point as Marin committed a flurry of errors.

Marin smashed one to lead 19-16. Surely the game was hers? No, no. Sindhu persevered, returning serves with precision and power, and the scoreline went from 17-19 to 18-19 to 19-19 and then 20-19 as chants of ‘jeetega bhai jeetega’ reverberated from the sizable Indian support in the stands. It was nail-biting badminton.

Then Marin messed up a return against a superb flick from Sindhu, forced to turn as she ran backward, and the shuttle flopped in her half. Sindhu roared, pumped her fists. The first game was hers.

But Marin is a champion, and went up 4-0 in the second game, then 8-2. Her shots and returns regained a heartbeat, she pushed Sindhu into errors and the momentum was snatched back. A nine-point advantage was punctuated by a ferocious smash to which Sindhu had no answer. The rest of the game saw Sindhu frustrated repeatedly, and despite scattered moments of aggression she fell behind 12-21.

The decisive third game initially went Marin’s way 6-1, but Sindhu kept hitting back. Three straight points reduced the deficit to two points (10-8), which turned into 10-10 after a teasing, gasp-inducing rally full of brilliance. An error in judgement from Sindhu put her back 14-10, then Marin won a review, 16-12; a shot went out, 16-14; Marin smashed into Sindhu’s body, 17-14; a dab past Sindhu and it was 18-14 and that was the shift that Marin needed to round out a dominant win.

Sindhu never gave up, but her opponent’s experience and pedigree was simply too much to be overhauled.

അനുദിനവിശുദ്ധര്‍ : ആഗസ്റ്റ്‌ 12

അനുദിനവിശുദ്ധര്‍ : ആഗസ്റ്റ്‌ 12 

അസീസിയിലെ വി. ക്ലാര ( 1194-1253)🌷🌷🌷

ഇറ്റലിയിലെ അസീസിയിലുള്ള ഒരു പ്രഭുവിന്റെ മൂന്നു പെണ്‍മക്കളായിരുന്നു ക്ലാര, ആഗ്നസ്, ബെയാട്രിസ് എന്നിവര്‍. ഇവരില്‍ ക്ലാരയും ആഗ്നസും പിന്നീട് വിശുദ്ധരെന്ന നിലയിലും ക്ലാരസഭയുടെ സ്ഥാപകരെന്ന നിലയിലും ലോകപ്രശസ്തരായി. ബാല്യകാലം മുതല്‍ തന്നെ ക്രൈസ്തവവിശ്വാസത്തിലാണ് വളര്‍ന്നു വന്നിരുന്ന തെങ്കിലും ക്ലാരയുടെ വിശ്വാസജീവിതത്തെ നേര്‍വഴിക്കു തിരിച്ചു വിട്ടത് വിശുദ്ധ ഫ്രാന്‍സീസ് അസീസിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയാണു ക്ലാര ദൈവസ്‌നേഹത്തിന്റെ ആഴങ്ങള്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞത്. തന്റെ സംശയങ്ങള്‍ അവള്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു. യേശുവിന്റെ നാമത്തില്‍ ആഴത്തിലുള്ള സൗഹൃദമായി ഇതു വളര്‍ന്നു. ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഓശാന ഞായറാഴ്ച ദേവാലയത്തിലെ ചടങ്ങുകളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു ക്ലാര. കുരുത്തോല വാങ്ങുവാനായി മറ്റുള്ളവര്‍ ബിഷപ്പിന്റെ അടുത്തേക്കു നീങ്ങിയെങ്കിലും ക്ലാര നാണിച്ചു മടിച്ചു നിന്നു. എല്ലാവരും കുരുത്തോല സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബിഷപ്പ് നടന്ന് ക്ലാരയുടെ അടുത്ത് എത്തി അവള്‍ക്ക് ഓല നല്‍കി. ഈ സംഭവത്തോടെ ക്ലാരയുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ അര്‍ഥം കൈവന്നു. തന്റെ ജീവിതം അവള്‍ യേശുവിനു സമര്‍പ്പിച്ചു. വീട്ടുകാരുടെ എതിര്‍പ്പിനെ അവഗണിച്ച് അവര്‍ വ്രതവാഗ്ദാനം നടത്തി കന്യകാസ്ത്രീയായി. ക്ലാരയുടെ പുതിയ ജീവിതത്തില്‍ ദുഃഖിതരായിരുന്നു മാതാപിതാക്കള്‍. അവളെ ഏതെങ്കിലും പ്രഭുകുമാരനെ കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിപ്പിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവര്‍ ആശിച്ചിരുന്നത്. ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഇളയ സഹോദരി ആഗ്നസും ക്ലാരയ്‌ക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്നു. ഇതോടെ വീട്ടുകാര്‍ പൂര്‍ണമായും കീഴടങ്ങി. ക്ലാരയും കൂട്ടരും ചേര്‍ന്ന് ക്‌ളാരസഭയ്ക്കു രൂപം കൊടുത്തു. പൂര്‍ണമായും ദൈവികചൈതന്യ ത്തില്‍ മുഴുകി ജീവിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം സ്ത്രീകളുടെ സമൂഹമായിരുന്നു അത്. മല്‍സ്യമാംസാദികള്‍ പൂര്‍ണമായി വര്‍ജിച്ചു. ചെരുപ്പണിയാതെ നടന്നു. പ്രാര്‍ഥനകളും കഠിനമായി ഉപവാസങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ചു. നാല്‍പതു വര്‍ഷത്തോളം ക്ലാര സമൂഹത്തിന്റെ ചുമതല ക്ലാര തന്നെയാണു വഹിച്ചത്. ഫ്രാന്‍സീസ് അസീസിയുമായുള്ള ആത്മബന്ധം ഫ്രാന്‍സീഷ്യന്‍, ക്ലാര സമൂഹങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചുപ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിനു കാരണമായി. എവിടെയൊക്കെ ഫ്രാന്‍സീഷ്യന്‍ സഭ ഉണ്ടായോ അവിടെയൊക്കെ ക്ലാരസമൂഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു. 28 വര്‍ഷത്തോളം രോഗക്കിടക്കയില്‍ കഴിഞ്ഞശേഷമാണ് ക്ലാര മരിച്ചത്. വര്‍ഷങ്ങളോളം വി.കുര്‍ബാന മാത്രം ഭക്ഷിച്ചാണ് അവര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്. 1255ല്‍ പോപ് അലക്‌സാണ്ടര്‍ നാലാമന്‍ ക്ലാരയെ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.🌷🌷
🌷 Luke 14:27

Whoever does not carry his own cross and come after Me cannot be My disciple   🌷🌷🌷

Ring tones from Deiva Karunyam

Listen or Download Ring tones as MP3 from the album Daiva Karunyam by

Fr Joy Chencheril MCBS

Ringtone, Karuna Verumoru Vakkalla, Fr Joy Chencheril.mp3 

Ringtone, Swargavathil Thurakkum Namam, Fr Joy Chencheril.mp3

Ringtone, Udalaranna Karunyame, Fr Joy Chencheril.mp3

നീ പഴയ ആളാണ്

Sherin Chacko


മനുഷ്യരുടെയെല്ലാം കൈയ്യില്‍ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് ക്യാന്‍വാസുകളുണ്ട്. വ്യത്യസ്തതരം ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്ക്കാന്‍ പെന്‍സിലുകളുണ്ട്, ബ്രഷുകളുണ്ട്…ആദ്യം വരച്ച ചിത്രത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്താന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. കാരണം, ആരുടേയും കൈയ്യില്‍ മായ്ക്കാന്‍ ഒരു റബ്ബര്‍ ഇല്ല. പഴയചിത്രത്തില്‍ തന്നെ കണ്ണും
മനസും എല്ലാം ഉടക്കി കിടക്കുന്നു.

ഒരുവനെ ആദ്യം കണ്ടുകഴിഞ്ഞാല്‍ ആ കാഴ്ച്ചപ്പാട് തന്നെയാണ് 10 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാലും. അവനിലുണ്ടായ വളര്‍ച്ച, വ്യതിയാനം, മാറ്റം ഇതൊന്നും ആര്‍ക്കും അംഗീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. വീണ്ടും പഴയ പല്ലവിതന്നെ കേട്ട് കേട്ട് മനസ് മരവിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. അവന് മാറാന്‍ തോന്നുന്നില്ല. മാറാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. എത്രമാറിയാലും പറയുന്നത് പഴയ കാര്യം തന്നെ….നീ പഴയ ആളാണ്.

ഈ കാഴ്ച്ചപ്പാടിന് ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ..?

View original post

St. Joseph of Cupertino O.F.M. Conv.

St Joseph Cupertino

St. Joseph of Cupertino is lifted in flight at the sight of the Basilica of Loreto


June 17, 1603

Copertino, Apulia, Kingdom of Naples


September 18, 1663 (aged 60)

Osimo, Marche, Papal States

Venerated in

Roman Catholic Church



February 24, 1753, Rome,Papal States, by Pope Benedict XIV


July 16, 1767, Rome, Papal States, by Pope Clement XIII

Major shrine

Basilica of St. Joseph of Cupertino, Piazza Gallo, 10,

Osimo, Ancona, Italy


September 18


The City of Osimo, aviation, astronauts, mental handicaps, test taking, students

St. Joseph was born at Cupertino, in the diocese of Nardo in the Kingdom of Naples, in 1603. After spending his childhood and adolescence in simplicity and innocence, he finally joined the Franciscan Friars Minor Conventual. After his ordination to the holy priesthood, he gave himself up entirely to a life of humiliation, mortification, and obedience. He was most devoted to the Blessed Virgin Mary and promoted devotion to her among all classes of people.

His mother considered him a nuisance and treated him harshly. Joseph soon became very slow and absent-minded. He would wander around, going nowhere, his mouth gaping open. But he had a bad temper, too, and so, he was not at all popular. He tried to learn the trade of shoemaking, but failed. He asked to become a Franciscan, but they would not accept him. Next, he joined the Capuchins, but eight months later, they sent him away because he could not seem to do anything right. He dropped piles of dishes and kept forgetting to do what he was told. His mother was not at all pleased to have the eighteen-year-old Joseph back home again, so she finally got him accepted as a servant at the Franciscan monastery. He was given the monks habit and put to hard work taking care of the horses. About this time,Joseph began to change. He grew more humble and gentle, more careful and successful at his work. He also began to do more penance. Now, it was decided that he could become a real member of the Order and start studying for the priesthood. Although he was very good, he still had a hard time with studies. The examiner happened to ask him to explain the only thing he knew well, and so he was made a deacon, and later a priest. After this, God began to work many amazing miracles through St. Joseph. Over seventy times, people saw him rise from the ground while saying mass or praying. Often he went into ecstasy and would be completely rapt up in talking with God. He became so holy that everything he saw made him think of God, and he said that all the troubles of this world were nothing but the “play” battles children have with popguns. St. Joseph became so famous for the miracles that he was kept hidden, but he was happy for the chance to be alone with his beloved Lord. On His part, Jesus never left him alone and one day came to bring him to Heaven. Pope Clement XIII canonized him in 1767. He is the patron saint of air travelers and pilots.

It is said that the life of this saint was marked by ecstasies and levitations. The mere mention of God or a spiritual matter was enough to take him out of his senses; at Mass he frequently floated in the air in rapture. Once as Christmas carols were being sung, he soared to the high altar and knelt in the air, rapted in prayer. On another occasion he ferried a cross thirty-six feet high through the air to the top of a Calvary group as easily as one might carry a straw.

The people flocked to him in droves seeking help and advice in the confessional, and he converted many to a truly Christian life. However, this humble man had to endure many severe trials and terrible temptations throughout his life. He died on September 18, 1663.