സ്‌കൂളിൽ പഠിച്ച കാലം മുതൽ നമ്മളിൽ പലരും കേട്ടു ശീലിച്ച ഒന്നാണ് ‘ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഭാഷ ഹിന്ദിയാണ്’ എന്നത്. എന്നാൽ ഇത് വെറുമൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ മാത്രമാണ്.

ഭാരതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ എന്ന നിലയിൽ ‘ഹിന്ദിയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഭാഷ’ എന്ന് കരുതുന്നവർ ധാരാളമുണ്ട്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അതല്ല! ഭരണഘടനാപരമായി ഇന്ത്യക്ക് ഒരു ‘ദേശീയ ഭാഷ’ (National Language) ഇല്ലെന്ന് എത്രപേർക്കറിയാം? നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ പരമപ്രധാനമായ കരുത്ത് തന്നെ അതിലെ ഭാഷാ വൈവിധ്യവും സംസ്‌കാരങ്ങളുമാണ്. ഹിന്ദിക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ദേശീയ ഭാഷാ പദവി നൽകിയില്ല? ഇതിന് പിന്നിലെ ചരിത്രപരവും നിയമപരവുമായ കാരണങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം…

ഇന്ത്യ വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളുടെയും ഭാഷകളുടെയും ഒരു വലിയ രാജ്യമാണ്. ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്ന ഡസൻ കണക്കിന് പ്രധാന ഭാഷകൾ ഇവിടെയുണ്ട്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെയും (തമിഴ്, തെലുങ്ക്, കന്നഡ, മലയാളം) കിഴക്കൻ/വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും പ്രാദേശിക ഭാഷകൾക്ക് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള സാഹിത്യ പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഹിന്ദി മാത്രം ദേശീയ ഭാഷയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് മറ്റ് ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങളെ അരികുവത്കരിക്കുന്നതിന് തുല്യമാകുമെന്ന് ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ കരുതി.

ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടന ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഷയെ ‘ദേശീയ ഭാഷ’യായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. പകരം, ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം പട്ടികയിൽ (8th Schedule) 22 ഔദ്യോഗിക ഭാഷകളെ തുല്യമായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങൾക്കും ആശയവിനിമയങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷയാണ്. ഭരണഘടനയുടെ 343(1) അനുചേദം അനുസരിച്ച് ദേവനാഗരി ലിപിയിലുള്ള ഹിന്ദിയും ഒപ്പം ഇംഗ്ലീഷും കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷകളായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എല്ലാ പ്രാദേശിക ഭാഷകളും ഒരേപോലെപ്രധാനപ്പെട്ടതായതിനാൽ ഒന്നിനെ മാത്രം ദേശീയ ഭാഷയായി തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടില്ല.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ ഹിന്ദി രാജ്യമാകെ ഏക ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് 1960-കളിൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ നടന്ന ‘ഹിന്ദി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ’ (Anti-Hindi Agitations) ചരിത്രപ്രധാനമാണ്. ഇതര ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ അകറ്റുന്നതിനാണ് കേന്ദ്ര സർക്കാർ ഹിന്ദിക്കൊപ്പം ഇംഗ്ലീഷും ഔദ്യോഗിക ഭാഷയായി തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

ചുരുക്കത്തിൽ: ഇന്ത്യയുടെ പരമപ്രധാനമായ കരുത്ത് അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തിലെ ഏകത്വമാണ് (Unity in Diversity). ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയെ മാത്രം ദേശീയ ഭാഷയായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ ഫെഡറൽ സംവിധാനത്തെയും ഐക്യത്തെയും ബാധിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഭരണഘടനാ നിർമ്മാതാക്കൾക്കും പിൽക്കാല സർക്കാരുകൾക്കും ഈ തീരുമാനമെടുക്കാൻ പ്രേരണയായത്.

Sreekala Prasad