തിരികെ വരില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ ജീവനോടെ അന്ത്യകർമ്മങ്ങളും കഴിച്ച്, മാമാങ്കക്കളത്തിലേക്ക് വാളൂരി പാഞ്ഞടുത്ത വള്ളുവനാടിന്റെ വീര ചാവേറുകൾ. മരണത്തെപ്പോലും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ട ആ ധീരയോദ്ധാക്കളുടെയും ചെരക്കാപ്പറമ്പിന്റെയും ചോരയിറ്റുന്ന ചരിത്രത്തിലൂടെ ഒരു യാത്ര…

സാമൂതിരി വള്ളുവക്കോനാതിരിയിൽ നിന്ന് തിരുനാവായയുടെയും മാമാങ്കത്തിന്റെയും രക്ഷാപുരുഷസ്ഥാനം പിടിച്ചെടുത്തതോടെയാണ് (പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ) മാമാങ്കം ചോര ചിന്തിയ പോരാട്ടവേദിയായി മാറിയത്. അതിനുശേഷം മാമാങ്കത്തിൽ പോയി ജീവൻ വെടിയാൻ വള്ളുവനാട്ടിലെ യോദ്ധാക്കൾ പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു ഇറങ്ങി.

ചാവേർ സമ്പ്രദായം വള്ളുവനാടൻ മണ്ണിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. സാമൂതിരി ഭരണകൂടത്തെ അട്ടിമറിക്കാനും തങ്ങളുടെ രാജാവിന്റെ (വള്ളുവക്കോനാതിരി) നഷ്ടപ്പെട്ട അഭിമാനം തിരിച്ചെടുക്കാനുമായി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച യോദ്ധാക്കളുടെ ഒരു നിരയായിരുന്നു അവർ.

കളരികളിൽ വച്ചാണ് ചാവേറുകളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ബാല്യകാലം മുതൽക്കേ അത്യന്തം കഠിനമായ അങ്കച്ചുവടുകളും അഭ്യാസമുറകളും (മർമ്മവിദ്യ ഉൾപ്പെടെ) ഇവർക്ക് അഭ്യസിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ജനിച്ച ഭൂമിക്കും രാജാവിനും വേണ്ടി ജീവൻ വെടിയുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ മഹത്വമാണ്” എന്ന ചിന്ത ഇവരിൽ ചെറുപ്പത്തിലേ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുമായിരുന്നു. മരണഭയം തീർത്തും ഇല്ലാതാക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു ഇവരുടെ വളർച്ച.

ചെരക്കാപ്പറമ്പും പുരികം വടിക്കലും

മാമാങ്കത്തിന് പുറപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ചാവേറുകൾ സ്വന്തം തറവാട്ടിൽ വച്ച് ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ സ്വന്തം അന്ത്യകർമ്മങ്ങളും (ശ്രാദ്ധം) കഴിക്കുമായിരുന്നു.

ഇനി തിരികെ വരില്ല എന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട്, മരണാനന്തര കർമ്മങ്ങളുടെ ഭാഗമായി ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളും പുരികവും വരെ വടിച്ചുകളയുന്ന (ക്ഷൗരം ചെയ്യുന്ന) ആചാരം നിലനിന്നിരുന്നു.

ചെരക്കാപ്പറമ്പ് പോലുള്ള പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ വച്ച് നടക്കുന്ന ചാവേർ സദ്യയ്ക്ക് ശേഷം, തറവാട്ടിലെ മുതിർന്നവരുടെയും അമ്മമാരുടെയും അനുഗ്രഹം വാങ്ങും. തിരികെ വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് കണ്ണീരോടെയല്ല, മറിച്ച് ‘വീരന്മാരായി’ തന്നെയാണ് വീട്ടുകാർ ഇവരെ യാത്രയാക്കിയിരുന്നത്.

ചാവേറായി പോകുന്ന യോദ്ധാക്കളുടെ തറവാടുകൾക്ക് വള്ളുവക്കോനാതിരി പ്രത്യേകം അവകാശങ്ങളും (അവകാശഭൂമി, നികുതിയിളവുകൾ) പദവികളും നൽകി സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു.

തിരുനാവായയിലെ ‘അങ്കത്തട്ട്’

മാമാങ്കദിവസങ്ങളിൽ തിരുനാവായ മണപ്പുറം ഒരു വൻ യുദ്ധക്കളമായി മാറും.

സാമൂതിരിയുടെ വ്യൂഹം: നിലപാടുതറയ്ക്ക് ചുറ്റും സാമൂതിരിയുടെ പടത്തലവന്മാരും (ഏറാൾപ്പാട്, മങ്ങാട്ടച്ചൻ തുടങ്ങിയവർ), തോക്കുകളും പീരങ്കികളും ഏന്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് പടയാളികളും ആനപ്പടയും നിരന്നു നിൽക്കും.

ചാവേറുകളുടെ ആക്രമണം: വാളും പരിചയും മാത്രം കൈയിലേന്തി വരുന്ന ചാവേറുകൾ ഈ കൂറ്റൻ വ്യൂഹത്തിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്കോ ചെറിയ സംഘങ്ങളായോ വെട്ടിത്തുളച്ചു കയറും.

ലക്ഷ്യം: സാമൂതിരിയെ വെട്ടിവീഴ്ത്തുക എന്നത് മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യം. വഴയിൽ നിൽക്കുന്ന എത്ര പടയാളികളെ വെട്ടി വീഴ്ത്തിയാലും സാമൂതിരിയുടെഅടുത്തെത്തുന്നതിനു മുൻപ് അവർക്ക് ജീവൻ വെടിയേണ്ടി വരുമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ ചരിത്ര അവശിഷ്ടങ്ങൾ

തിരുനാവായയിൽ ഇന്നും മാമാങ്കത്തിന്റെയും ചാവേറുകളുടെയും ഓർമ്മകൾ നിലനിൽക്കുന്ന ചില സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്:

നിലപാടുതറ: സാമൂതിരി ചാവേറുകളെ നേരിടാൻ നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്ന കൽത്തറ.

മണിക്കിണർ: കൊല്ലപ്പെട്ട ചാവേറുകളുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ തള്ളിയിരുന്ന കിണർ (ഇന്ന് തിരുനാവായ ആയുർവേദ ആശുപത്രി കോമ്പൗണ്ടിൽ ഇതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ കാണാം).

മരുന്ന് അറ: സാമൂതിരിയുടെ പടക്കോപ്പുകളും വെടിമരുന്നും സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്ഥലം.

തങ്ങളുടെ പ്രഭുവിനോടും നാടിനോടുമുള്ള അതിരറ്റ കൂറും, മരണത്തെ പോലും പുല്ലുപോലെ കരുതിയ വീര്യവുമാണ് ചാവേറുകളെ ലോക ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ വേറിട്ടൊരു അധ്യായമാക്കുന്നത്.

Sreekala Prasad

Source: Sreekala Prasad